Hürmüz'de Rüzgar

Hürmüz'ün toprağı sabahları daha da kızıl görünürdü, güneş henüz tam yükselmeden. Bahram Rostami, teyzesi Şehnaz'dan kalan kırmızı kilden evin kapısını arkasından çekti, elindeki küçük bez çantayı sıkı tuttu. Çanta Soraya'nındı; içine ne koyduğunu sormamıştı, sormak istememişti.

Vasiyetin şartı açıktı: ev ona kalacaktı, ama yalnız Soraya evde çalıştığı sürece. Bahram bu şartı hiç sevmemişti, ölmüş bir kadının elinden hâlâ yön aldığını hissetmek tuhaftı. Yine de kararını vermişti. Fırtına gelmeden kızı ana karaya gönderecek, sonra kendi başına, sessizce, evin ıssızlığına dönecekti.

Liman yoluna girdiklerinde deniz her zamankinden daha hırçındı, dalgalar iskelenin tahtalarına vuruyor, tuz kokusu rüzgârla karışıyordu. Soraya bir adım geride yürüyor, başındaki rengârenk eşarbı sıkıca bağlamış, hiçbir şey söylemiyordu. Bahram da konuşmuyordu. Onunla konuşmanın bir faydası olmadığına çoktan karar vermişti.

İskelede Kaveh Ahmadi'yi buldular, kalın bıyığı rüzgârda titriyor, elleri teknenin halatlarıyla boğuşuyordu.

— Bugün son sefer, dedi Kaveh, gözlerini kısarak ufka bakarken. — Belki de son değil, hiç olmayacak bir süre.

Bahram kaşlarını çattı.

— Ne demek hiç olmayacak?

— Fırtına büyük geliyor, Bahram Ağa. Liman idaresi az önce haber verdi, bugünden sonra hiçbir tekne çıkmayacak. Belki bir hafta, belki daha fazla.

Bahram elindeki çantaya baktı, sonra Soraya'ya. Kızın yüzünde ne korku ne rahatlama vardı, sadece bir sessizlik, bir bekleyiş.

Rüzgâr aniden güçlendi, kumları havalandırdı. Kaveh teknesine atladı, son bir bakış fırlattı.

— Allah yardımcınız olsun, dedi, ve halatı çözdü.

Bahram, elindeki bez çantanın artık hiçbir yere gitmeyeceğini fark etti.

Rüzgâr, akşam olduğunda artık bir uğultudan çıkıp evin taşlarını sarsan bir yumruğa dönüşmüştü. Elektrik, tam Bahram çayını demlerken kesildi; ocak alevi bir anda söndü, ev karanlığa gömüldü.

— Camları kapatmam gerek, dedi Soraya, sesi telaşsız ama kesindi. — Rüzgâr bu tarafa vuruyor, kırılırlar.

İkisi birlikte pencerelere yürüdüler; Bahram tahta kepenkleri tutarken Soraya çivileri çakıyordu, elleri hızlı ve alışkındı, sanki bu evi onlarca fırtınada tanımıştı. Sonra gaz lambasını yaktı, sarı ışık odayı ısıttı, dışarıdaki uğultuyu biraz uzaklaştırdı gibi göründü.

— Şehnaz Hanım fırtınalarda hep şarkı söylerdi, dedi Soraya birden, lambanın fitilini ayarlarken. — Korkmayasın diye. Ailem... boğulduğunda beni o aldı. On üç yaşındaydım. Kimse istemedi beni, o istedi.

Bahram bir şey söylemedi. Sözler boğazında kaldı, teyzesinin adı bu kadar yakından, bu kadar sıcak bir sesle söylenince nasıl cevap vereceğini bilemedi.

Gece yarısına yakın, dolabın en dibinde tozlu bir kutu buldu — mektuplar, hepsi Şehnaz'ın el yazısıyla. Birini açtı, ışığa yaklaştırdı. Soraya bugün bahçedeki incirleri topladı, gülüşü bu evin duvarlarına iyi geliyor. Bir başkasında: Onu kendi kızım gibi seviyorum, kimseye söylemedim ama artık yazayım dedim.

Elleri hafifçe titredi. Teyzesinin ona hiç göstermediği bir yanı vardı bu mektuplarda — ve o yanın içinde, tuhaf bir şekilde, karşısında oturan bu kadın vardı.

— Ne okuyorsun? diye sordu Soraya, lambanın ışığında yüzünü merakla ona çevirerek.

Bahram mektubu elinde tuttu, cevap vermek için ağzını açtı, sonra kapadı.

Cevap veremedi çünkü tam o sırada tavanın köşesinden bir çatırtı geldi, ardından su. İlk damlalar değildi bu, bir şelaleydi; kiremitlerin bir kısmı rüzgârın önünde teslim olmuş, tavanın ahşap iskeleti sırıtır gibi açılmıştı.

— Kutular! diye bağırdı Soraya, zaten koşuyordu.

Şehnaz'ın mektupları, eski fotoğrafları köşedeki sandıkta duruyordu, su şimdi oraya doğru ilerliyordu. Bahram lambayı bıraktı, sandığın kapağını açtı, ikisi birlikte tomar tomar kâğıdı kucaklarına doldurdular. Bir yandan da tavandan sarkan bir tahta parçasını iterek diğer odaya geçtiler, ıslanan eteklerin, terleyen alınların arasında.

Son tomarın dibinde, sarı bir zarf vardı, üstünde sadece iki isim yazılıydı: Bahram, Soraya.

Mektup kısaydı.

> "Ev sizin olsun istemedim, çocuklarım. Sadece birbirinizi tanıyacak kadar zaman kazanmanızı istedim. Bir insanı gerçekten görmek için sabır gerekir, o sabrı size ben veremezdim, koşullar versin dedim."

Bahram'ın elleri titredi. Bir süre kâğıda baktı, sonra Soraya'ya.

— Bizi kandırmış, dedi, sesi boğuktu. — Bütün bu vasiyet, ev, şart... hepsi bir oyundu.

Ayağa kalktı, kapıya yürüdü, dışarıdaki fırtınaya, ıslanmaya, her şeye razıydı sanki. Soraya kapının önüne geçti, elini onun koluna koydu.

— Nereye gidiyorsun? Bu rüzgârda?

— Bilmiyorum.

Sustular. Lambanın ışığı ikisinin arasında titriyordu, dışarıda rüzgâr evin taşlarını hâlâ dövüyordu ama içeride, bir anda, her şey durmuş gibiydi. Bahram ona baktı, kızgınlığın altından başka bir şey yükseldi, ve önce kendisi de fark etmeden eğildi, dudakları onunkine değdi — yavaşça, sorarcasına.

Sabah, gökyüzü öyle temizdi ki Bahram gözlerini kısmak zorunda kaldı. Fırtınanın izleri her yerdeydi — kırık kiremitler, savrulmuş dallar, sokakların kenarına yığılmış kum — ama deniz sakindi, sanki hiçbir şey olmamış gibi masmavi yatıyordu.

Kaveh'nin teknesi ufukta göründüğünde ikisi de kızıl kumsalda duruyordu, aralarında bir metre boşluk vardı ama gece yarısı o boşluk yoktu. Bahram elini cebine attı, çıkardı, sonra tekrar cebine soktu. Söylemek istediği şeyi nasıl söyleyeceğini bilmiyordu; kelimeler onun için hep bir rapor gibi çıkardı, düz ve soğuk. Ama bu kez öyle olmasını istemedi.

— Vasiyette yazan şart yüzünden değil, dedi sonunda, sesi biraz kısık.

Soraya ona döndü, saçları rüzgârdan hâlâ dağınıktı.

— Ne yüzünden?

— Kalmanı istiyorum çünkü... çünkü dün gece camları kapatırken, çatı akarken, hiçbir şeyin önemi kalmamıştı senin yanında olmaktan başka.

Bir sessizlik oldu, ama korkulacak türden değildi. Soraya gülümsedi, gözlerinde bir ışık vardı, güneşin sudan yansıyanından daha sıcak.

— Şehnaz Hanım bunu bilseydi, dedi, çok memnun olurdu.

— Belki de biliyordu, dedi Bahram. Belki hep bunu istedi.

Teknenin motoru artık daha yakından duyuluyordu. Kaveh el sallıyordu, sesi rüzgârda kayboluyordu ama gülüşü uzaktan bile görünüyordu. Bahram, Soraya'nın eline dokundu, avuç içleri birbirine yapıştı, sıcak ve emin.

Ev arkalarında duruyordu, kızıl kilden duvarları güneşte parlıyordu, çatısı onarılmayı bekliyordu ama artık bir yük değildi. Bir başlangıçtı. Deniz önlerinde uzanıyordu, sakin ve sonsuz, ve ikisi de bir yere gitmek istemiyordu.