El Molino'nun Altındaki Eller

Saat henüz dörttü. Marisol gözlerini açtığında odada bir şey yoktu — sadece o his vardı. Annenin bildiği his. Bir şey yanlış.

Kalktı, ayakları çıplak zeminde. Koridora çıktı. Valentina'nın kapısı kapalıydı, ama altından ışık sızmıyordu. Yine de ilerledi.

Kapıyı açmadan önce bir an durdu. İçeriden hiçbir ses gelmiyordu — nefes bile değil. Sonra açtı.

Valentina yatağında oturuyordu, dik, elleri dizlerinin üstünde, gözleri duvara sabitlenmiş. Marisol bakışını takip etti.

Duvar doluydu.

Küçük el izleri — bir çocuk eli kadar, belki daha küçük — sıvanın üstüne sıralanmıştı. Düzensiz değildi; tam tersine, birbirinden eşit aralıklarla, tüm yüzeye yayılmış, sanki biri saatlerce uğraşmış gibi. Marisol parmağını yaklaştırdı. Kırmızı kil. Hâlâ hafifçe nemli.

Ne zaman?

O sırada Valentina döndü.

— Günaydın, anne, dedi kız. Sesi doğruydu. Tam doğruydu. Tonlaması, vurgusu — her şey Valentina'ydı.

Marisol nefes aldı ve ilerledi. Kızının yanına çöktü, onu kucakladı. Valentina sarıldı — kollarını annesinin beline doladı, başını omzuna yasladı.

Ama el sıkmadı.

Marisol beklemişti bunu farkında olmadan: o küçük parmakların sırtına yapışması, o anlık sıkışma. Valentina her sabah böyle yapardı. Her sabah, istisnasız.

Bu sabah eller sadece orada duruyordu. Ağırlıkları vardı ama niyetleri yoktu.

Marisol'ün içinde bir şey gerildi, koptu.

---

Sabah olunca Paso Oscuro'nun dar sokaklarında bir şeyler fısıldanmaya başladı. Komşu Remedios duvarındaki izleri görmüştü. Yaşlı Fortino'nun evi de aynıydı. Kimse endişelenmiyordu — bu onu en çok korkutan şeydi.

— Çocuklar oynamış olacak, dedi Remedios, omuz silkerek. Gözleri Marisol'e baktı ama bir yere konmadı. Boş, sakin, hafifçe gülümseyen gözler.

Tam kızı gibi.

Marisol etrafa baktı. Sokakta üç baba daha vardı. Hepsi aynı ifadeyle konuşuyordu — rahat, şüphesiz, biraz fazla sakin.

Yanlarındaki çocuklar onlara bakıyordu.

Bekleyerek.

Çocukların bakışlarından kaçarak sokağa çıktı Marisol. Adımlarını hızlandırdı, ama fazla değil — koşarsa bir şeylerin peşinden geldiğini kabul etmiş olacaktı.

Don Cástulo'yu kasabanın ucunda, kendi evinin önündeki plastik sandalyede buldu. Şapkası dizinin üstündeydi, elleri şapkanın kenarını yavaşça döndürüyordu. Duvarına baktı Marisol — diğer evlerin dışında kil izleri vardı, parmak aralarına kadar işlemiş, kurumuş. Don Cástulo'nun duvarı bembeyaz, tertemizdi.

— Oturun, dedi adam, Marisol daha bir şey söylemeden.

Oturdu. Bir süre ikisi de konuşmadı. Şeker kamışı tarlalarından gelen sıcak, ağır rüzgar aralarından geçti.

— El Molino'yu bilirsiniz, dedi Don Cástulo. Soru sormuyordu.

— Tarlanın kenarındaki eski değirmen mi?

Adam başını hafifçe eğdi. Gözlerini Marisol'e değil, yere — tam önündeki toprağa — dikiyordu.

— Onu inşa edenler, altında ne olduğunu bildikleri için orada yaptılar. Zaten vardı. Değirmen sadece üstünü örttü. Durdu. Ellerindeki şapka dönmeye devam etti. — Şeker kamışını işlerlerdi. Başka şeyleri de işlediler.

— Ne demek istiyorsunuz? dedi Marisol, sesi alçalmıştı.

— İçeri giren çocuklar çıkardı, dedi adam. — Ama çıkan şey... tam değildi. Yüzleri doğruydu. Sesleri doğruydu. Ama başka bir şeydi artık. Bir an bekledi. — Aşağısı onları kalıp gibi kullanıyor. Çanak çömlek ustası nasıl kalıp toplarsa.

Midesinde bir şey gerildi Marisol'ün. Valentina'nın yatağında dik oturduğunu, elini sıkmadığını düşündü.

— Valentina—

— Bilmiyorum, dedi Don Cástulo, hemen. Çok hızlı söylemişti bunu. — Bunu size söyleyemem.

Marisolayağa kalktı. Bacakları sağlam hissettirmiyordu.

Adam elini cebine götürdü, küçük bir şey çıkardı. Kırık bir ayna parçasıydı — avuç içine sığacak kadar küçük, kenarları çarpmadan kırılmış gibi pürüzlüydü.

— Aşağıya inecekseniz, dedi, Marisol'ün gözlerine bakmadan, — oraya doğrudan bakmayın. Bununla bakın.

Aynayı aldı. Cam soğuktu, bu sıcakta garip biçimde soğuktu.

— Neden? diye sordu.

Don Cástulo şapkasını başına geçirdi. Sohbet bitmişti.

Marisol evin önünden ayrılırken aklında tek bir şey kaldı: adam eğer dememiş, aşağıya inecekseniz demişti.

El Molino'nun demir kilidi pas tutmuştu ama Marisol'ün elinde taş gibi bir kararlılık vardı. Kilidi kırmak için bulduğu demir çubuğu üç kez vurdu — dördüncüde kilit yere düştü, sesi nemli toprağa gömüldü. Kapı açıldığında içeriden gelen koku onu bir an durdurdu. Islak şeker. Çürük. Ve bunların altında, çok daha eski, adını koyamadığı bir şey.

Merdiven uzundu. Taş, soğuk, kaygan. Marisol her adımda eliyle duvara dokundu ama duvarın yüzeyini hissedince elini çekti — parmak uçları altında kabartılar vardı, küçük, yuvarlak, sonsuz sayıda.

El izleri. Tavan yüksekliğine kadar, kat kat, birbirinin üstüne basılmış. Bazıları tazeydi; bazıları o kadar eskiydi ki taşın kendisiyle bütünleşmişti.

Aşağıya indiğinde oda açıldı.

Büyüktü — değirmenin altında bu kadar yer olabileceğini kimse tahmin edemezdi. Kurumuş kamış liflerinden örülmüş ağlar tavandan sarkıyordu ve her ağda bir çocuk asılıydı. Hareketsiz. Gözleri açık ama hiçbir şeye bakmıyor. Nefes alıyorlardı — göğüsleri yavaşça inip kalkıyordu — ama orada değillerdi.

Marisol'ün gözleri hızla taradı. Kırmızı kurdeleler.

Valentina ortada asılıydı. Beyaz elbisesi kırmızı kil lekesiyle kaplıydı, iki örgüsü omuzlarında sallanıyordu. Gözleri açıktı ama boştu — gerçek boşluk, Marisol'ün o sabah odasında gördüğünden farklı bir boşluk.

Bu benim kızım.

Bir adım attı. Sonra durdu.

Gölgeden çıktı.

Çocuk biçimindeydi ama çocuk değildi. Derisi soluk, üzerinde onlarca küçük el izi — tıpkı duvarlardaki gibi, ama bunlar onun tenine işlenmişti. Gözlerin olması gereken yerde yalnızca düz, pürüzsüz deri vardı. Kıpırdamıyordu. Sadece bekliyordu.

Marisol elini cebine götürdü. Ayna parçası avucuna geçti, kenarı tenini kesti ama acıyı fark etmedi bile. Don Cástulo'nun söyledikleri kafasında çaktı: Doğrudan bakma.

Aynayı kaldırdı ve açısını ayarladı — La Cosa'ya değil, yansımasına baktı.

Yansımada gördüğü şey bir çocuk değildi. İçi çökmüş, boş, hiçliğin aldığı şekil vardı orada.

Varlık geriledi. Küçük, neredeyse algılanamaz bir hareket — ama gerçekti.

Marisol koştu. Valentina'nın etrafındaki kamış lifleri ellerini kesti ama çekti, yırttı, kopardı. Kızı kollarına düştüğünde oda titredi — duvarlardan dökülen eski el izleri toz oldu, taş inledi.

Merdivenler karanlıktı ve tavanın iniltisi her adımda daha yakına geliyordu.

Marisol, Valentina'yı iki eliyle sıkıca tutmuş, basamakları neredeyse körü körüne tırmanıyordu. Kızın ağırlığı kollarına işledi — gerçek bir ağırlık, sıcak ve ağır — ama Valentina kımıldamıyordu. Kımıldamasın, sadece nefes alsın, sadece nefes alsın. Arkasında duvarlar gürledi; eski taşların birbirine çarptığı, toprağın içine çöktüğü o derin ses yükseldi.

Bodrum kapısına omzuyla vurdu. Kapı açıldı.

Dışarısı — kamışlar, loş gökyüzü, nemli toprak kokusu — yüzüne çarptı. Marisol sendeleyerek birkaç adım ilerledi, sonra diz çöktü. Tam o anda yeraltı odası çöktü: taşlar içe kapandı, uzun ve yorgun bir nefes gibi. Toz toprak ayaklarının etrafında bulut oldu.

Sessizlik.

Valentina kollarında hareketsizdi.

Marisol kızın yüzüne baktı. Gözler kapalıydı, dudaklar aralıktı. Nefes al. Lütfen. Bir saniye geçti. İki saniye.

Sonra Valentina'nın göğsü titredi.

Küçük eller Marisol'ün boynunu kavradı — güçsüz, dağınık, gerçek bir çocuğun kavrayışıyla. Yüzünü annesinin boynuna gömdü ve ağlamaya başladı. Çirkin, sümüklü, kesik kesik bir ağlayış; hiçbir şeye benzemeyen, sadece kendine ait olan ses.

Marisol de ağladı. Ses çıkarmadan, sadece omuzları titreyerek.

---

Sabah oldu.

Paso Oscuro'nun duvarlarındaki el izleri yavaş yavaş soldu — önce renkleri açıldı, sonra silinip gittiler, sanki hiç olmamışlar gibi. Kasabada gözleri boş gezen ebeveynler birer birer kendilerine geldiler; şaşkın, bitkin, ne olduğunu tam olarak bilemeyen insanların o çocuksu ifadesiyle etraflarına baktılar.

Marisol eve döndüğünde içeri girmedi. Kapı önündeki beton basamağa oturdu, Valentina'yı kucağına yatırdı. Kız uyuyordu — bu sefer gerçekten, düzensiz nefesler alarak, saçları yüzüne yapışmış halde.

Kamış tarlaları üzerinden güneş çıktı. Önce soluk, sonra turuncu, sonra yakıcı.

Marisol gözlerini kısmadı. Sadece baktı.

İçeri girmeye henüz hazır değildi. Ama kızı kollarındaydı ve güneş doğuyordu ve bu, şimdilik, yeterliydi.