Margot ve Çamurlu Misafir

Montrichard’ın dışındaki tarlada yağmur dinmişti ama toprak hâlâ ayakların altında kayıyordu. Margot, mavi yün elbisesinin eteğini kaldırıp babasının ardından yürüdü. Tahta takunyaları her adımda çamura gömülüyordu. Philippe, yağmurun açtığı yarığı görmek için tarlanın öbür ucuna gelmişti; Margot ise eve dönerken kestirmeden geçebileceklerini sanmıştı.

Önlerinde yeni açılmış bir çukur vardı. Dibinden ince bir ses geldi. Margot eğildiğinde sarkık kulaklı, kahverengi bir yavru köpeğin çamurun içinde debelendiğini gördü. Ön patileri kocamandı; çıkmaya çalıştıkça ıslak duvardan kayıyordu.

— Baba, şurada!

Philippe yanına geldiği anda çukurun kenarından bir parça koptu. Margot geri sıçradı. Babası, yamalı paltosunun kolunu sıyırıp sağlam görünen taraftan yere uzandı. Geniş eli yavruyu gövdesinden kavradı ve tek hamlede dışarı aldı.

— Sen yaklaşma, dedi Philippe. Toprak yine çöker.

Yavru silkindi. Çamur damlaları Philippe’in paltosuna sıçradı. Sonra köpek, az önce onu çıkaran adamın topuklarına yapışıp peşinden yürüdü. Philippe durunca o da durdu. Margot gülmemek için dudaklarını ısırdı; babası paltosuna bakıp başını iki yana salladı.

Yola dönerlerken Margot, komşuları Perrine’i düşündü. Dokuma tezgâhının başında bütün gün çalışan Perrine, böyle bir yavruyu görünce yardım etmeden duramazdı. Annesi öldüğünden beri babasını biriyle sohbet ederken görmek Margot’un hoşuna gidiyordu. Hele o kişi Perrine olunca.

— Perrine’e de haber verelim, dedi. Köpeği bu tarladan uzaklaştırmak için ikiniz birlikte bir yol bulursunuz.

Philippe yavruyu kucağına aldı. Margot ise arkasına, çukura baktı. Perrine gelmeden önce köpeği bir anlığına oraya geri koyarsa ikisi de yardım etmek zorunda kalırdı. Kenardan yine bir parça çamur kaydı. Margot bakışını kaçırıp babasının peşinden yürüdü.

Tarlanın kıyısındaki dar yola vardıklarında yavru, Philippe’in kollarında çırpınmaya başladı. Philippe onu daha sıkı tutunca çamurlu patiler yamalı paltosuna dayandı. Margot bir kez daha arkasına baktı. Çukurun kenarından ince bir su akıyordu; az önce toprağın kaydığı yer şimdi daha geniş görünüyordu.

— Babacığım, Perrine gelirse burada bizi bulur, dedi Margot.

Philippe durdu. Yavruyu tutarken kızının yüzüne baktı.

— Köpeği burada bırakmamı mı istiyorsun?

Margot tahta takunyasının ucuyla yolu eşeledi. Çamur, mavi elbisesinin eteğine de sıçramıştı.

— Bir süreliğine. Perrine gelince ne yapacağımıza bakarsınız. İkiniz beraber.

— Bu çukurun yanında mı? Hayır. Bunu yapmam.

Philippe’in sesi yükselmemişti ama Margot başını kaldırdı. Babasının elleri hâlâ yavrunun altındaydı; korkup kaçmasın diye onu tutuyordu.

— Seni Perrine’le buraya getirmek istedim, dedi Margot. Birlikte bir yol bulursunuz sandım. Yavru bizimle eve gelirse Perrine’in gelmesine gerek kalmaz diye korktum.

Söylerken kulağa nasıl geldiğini kendisi de duydu. Sabah Perrine’i tezgâhının başında, babasını da tarlada görmüştü. İkisini bir araya getirmek için aklına ilk gelen şeye sarılmıştı.

Philippe çukura baktı, sonra Margot’ya döndü.

— Perrine’le konuşmak istiyorsan söyleyebilirsin. Ama şu yavruyu burada bırakamayız.

— Biliyorum, dedi Margot. Eve götürelim. Ben de temizlerim.

Yavru tam o sırada Philippe’in kolundan sıyrılıp yere atladı. Birkaç adım ötede durup ikisine baktı; arka patileri çukurun gevşek kıyısındaydı. Philippe ona uzandı. Ayağının altındaki toprak koptu.

Margot babasının koluna yapıştı. Üçü birden aşağı kaydı, çukurun içinde daracık bir çıkıntıda durabildi. Üstlerindeki yol, Philippe’in uzanabileceğinden biraz yüksekteydi. Yavru, Margot’nun takunyasına sokuldu.

Philippe yerinden kıpırdamadan çöken kıyıya baktı.

— Sakın yukarı tırmanmaya çalışma, dedi. Önce sağlam bir yer bulalım.

Margot, çıkıntının öbür ucunda yukarı kıvrılan sığ geçidi gördü. Geçit, yalnızca onun eğilerek geçebileceği kadar dardı; Philippe yavruyla oraya sığmazdı. Oradaki toprakta çatlak yoktu. Philippe çıkıntı boyunca geçidin ağzına yaklaşıp kıyıyı eliyle yokladı, ardından başını salladı.

— Şuradan çıkabilirsin. Ben yavruyla burada beklerim, dedi.

Margot eğilerek geçidi aştı. Tahta takunyaları sağlam yere basınca doğruldu ve komşuları Perrine’in dokuma kulübesine koştu. Kapıyı açtığında tezgâhın düzenli tıkırtısı kesildi. Margot durumu anlatırken Perrine bir top ketenle kalın bir ip aldı. İkisi tarlaya dönerken Margot nefes nefese kaldı ama yavaşlamadı.

Çukurun başına gelince Perrine durdu. Çatlaklar, Philippe’in bulunduğu çıkıntının üstüne kadar uzanıyordu.

— O kenara basmam. Birimiz daha düşerse kimseye yardım edemeyiz, dedi.

Margot itiraz etmek üzereydi. Sonra babasının çukurun dibinde, yavruyu paltosunun içine sokarak beklediğini gördü.

— Yavruyu bir süre çukurda bırakmayı düşündüm, dedi Perrine’e. Yapmadım ama bu yüzden burada oyalandık. Yavru kollarımdan sıyrılınca babam ona uzandı, toprak çöktü. Özür dilerim. Ama bak, şu ağaç sağlam tarafta. İpi ona bağlayabiliriz.

Perrine ağaca, sonra çatlağın bittiği yere baktı. Ayağıyla toprağı yokladı.

— Oradan yaklaşabiliriz. Bana ipin ucunu ver.

İpi ağacın gövdesine iki kez doladılar. Margot serbest ucu, çatlağa basmadan ulaşabildiği yerden Philippe’e attı. Philippe, yavruyu bir koluyla tutup öbür eliyle ipi yakaladı. Perrine’in söylediği gibi keteni koltuklarının altına koydu, ipi de üzerinden geçirdi. Yavrunun çamurlu kulağı paltosunun yakasından dışarı çıktı.

— Hazır mısın? diye seslendi Margot.

— Hazırım. Siz çekin, ben de ayaklarımla iteceğim.

Perrine ipi tuttu; Margot hemen arkasına geçti. Birlikte çektiler. Philippe sağlam yamaca ayağını dayayıp yükseldi. Margot ipin ellerinden kaydığını hissedince daha sıkı kavradı. Perrine bir kez daha çekti ve Philippe ağacın dibine, onların yanına çıktı. Yavru paltosunun içinden başını uzatıp Margot’nun elini yaladı.

Philippe ağacın dibine oturup yavruyu paltosundan çıkardı. Önce kulaklarına, sonra iri patilerine baktı. Yavru burnunu onun çamurlu avucuna sokup kuyruğunu salladı. Philippe rahat bir nefes aldı. Margot da ağacın gövdesine yaslandı; elleri ipi çekmekten hâlâ sızlıyordu.

Perrine ıslak ipi koluna dolarken Philippe başını kaldırdı.

— Sağ ol, Perrine. Sen gelmeseydin oradan çıkamazdık, dedi.

— Margot yolu gösterdi, dedi Perrine. Ketenin çamura bulanmış ucunu silkeledi.

Margot ketene baktı. Perrine onu tezgâhından getirmişti; şimdi yıkamak için ayrıca uğraşacaktı.

— Eve gelince keteni yıkamana yardım edeyim mi? diye sordu.

— Yardım edebilirsin. Ama önce şu ellerini temizle. İpe öyle sıkı asıldın ki avuçların kıpkırmızı olmuş.

Margot ellerini açıp baktı. Perrine haklıydı. Babasına yavruyu ne yapacaklarını söylemek üzere ağzını açtı, sonra sustu. Çukurun başında kendi düşündüğünü herkes için en iyi yol sanmıştı. Bu kez sormak daha kolay değildi ama daha doğruydu.

— Baba, yavruyu eve götürmek istiyor musun?

Philippe ayağa kalktı. Yavruyu kolunun arasına yerleştirirken Margot’ya baktı.

— İstiyorum. Önce kurutup karnını doyuralım. Sonrasını birlikte düşünürüz.

Montrichard’a doğru yürüdüler. Yağmur dinmişti, ama tahta takunyalarının altında çamur hâlâ şapırdıyordu. Yavru, Philippe’in kolundan sarkan ıslak palto düğmesini kokluyordu. Köye yaklaşınca Philippe adımlarını yavaşlatıp Perrine’e döndü.

— Pazar ayininden sonra Cher kıyısında biraz yürüyelim mi? İstersen tabii.

Perrine ipin son halkasını düzeltti.

— İsterim. Yağmur kesilirse iyi olur, dedi gülümseyerek.

Margot önden koşup evlerinin kapısını açtı. Üçü içeri girerken yavru başını kaldırıp kapının eşiğini kokladı. Margot kapıyı arkalarından kapattı, Perrine’in çamurlu keteni için leğeni almaya gitti.