İki Adın Sahibi

Juchitán'daki seranın içinde hava ağırdı. Rosa Jiménez, gümüş rengi saçlarını ensesinde tutan tokayı düzeltti, sonra vanilya orkidelerinin köklerine döndü. Her fideyi nemli kâğıda sarıp küçük kutulara yerleştiriyordu. Solmuş pamuklu bluzunun üstündeki yeşil önlüğe toprak bulaşmıştı. Kutular sabah La Ventosa'ya gidecekti; bitkilerin yolda kurumaması için kapakları en son kapatacaktı.

Kapıdan giren kadını tanımıyordu. Kısa koyu saçlı kadın, yol sıcağında kırışmış gömleğinin omzundan bez çantasını indirdi. Çantadan kalın, eski bir defter çıkardı ama Rosa'nın çalışma masasına hemen koymadı.

— Ben Marisol López. Kayıtları karşılaştırmak için geldim, dedi. — Bir şeye bakmanız gerek.

Rosa, elindeki fideyi tezgâha bıraktı. Marisol defteri açınca sayfanın arasından kuru bir yaprak kırıntısı döküldü. Bitki çoğaltma kayıtlarında kaynak olarak Guie’ Jiménez yazıyordu. Yanındaki güncel envanter kâğıdında ise aynı fidelerin karşısında Rosa Jiménez vardı. Rosa iki satırı da dikkatle okudu; önce tarihlerin, sonra fide sayılarının üzerinden geçti. Sayılar tutuyordu.

— Başka bir kayıt mı eksik? diye sordu.

— Hayır. İsimler farklı olduğu için teslim evrakı takılabilir. Sabah sevkiyatı durdurabilirler, dedi Marisol. Sesi sakindi. Defteri Rosa'ya doğru çevirdi, ardından bir adım geri çekildi.

Dışarıda bir motosiklet geçti. Sera kapısının gevşek teli kısa bir süre titredi. Rosa önlüğüne ellerini sildi, defterdeki eski yazıya yeniden baktı. Okulda yoklamaya cevap verdiği sabahları hatırladı: Öğretmeni o adı söylemesini yasaklamış, sınıfın önünde Rosa demesini istemişti. O günden sonra evin dışında söylememişti.

— Guie’ benim Zapotekçe adım, dedi alçak sesle. — Okulda söylemem yasaktı.

Marisol bir şey yazmak için kalemine uzanmadı. Rosa, henüz paketlenmemiş fidelerin yanındaki boş kutuya baktı. Sonra defteri kendine biraz daha çekti.

— Bu kaydı kim düzeltebilir?

Marisol defterin açık sayfasını eliyle düzledi. Rosa’nın sorusuna hemen cevap vermedi; karşısındaki adlara bir kez daha baktı.

— Envanteri Tomás tutuyor. Sabah geldiğinde iki kaydı yan yana koyarız, dedi.

Rosa başını salladı. Boş kutuyu önüne çekip kalan fideleri yerleştirmeye başladı. Marisol defteri kapatmadı; Rosa isteyene kadar sayfa açık kaldı.

Ertesi sabah, Juchitán’daki seranın kapısı açıktı. Paketlenmiş sandıklar kapının yanında üst üste duruyordu. Dışarıda La Ventosa’ya gidecek araç bekliyordu; şoför gölge bulmak için karşı duvarın dibine geçmişti. İçeri giren sıcak havaya rağmen sandıkların arasındaki toprak hâlâ nemli kokuyordu.

Tomás Pineda, soluk mavi iş gömleğinin cebinden envanteri çıkardı. Kulağının arkasındaki kalemi alıp Marisol’un getirdiği eski defterle satırları karşılaştırdı. Rosa, yeşil önlüğünün cebindeki eldivenleri çıkarıp tezgâha bıraktı.

— Fide sayısı doğru, dedi Tomás. — Ama çoğaltma kaynağında burada Guie’ Jiménez, envanterde Rosa Jiménez yazıyor. Hangisini esas alacağımı bilmeden sandıkları gönderemem.

Kalemi yeniden kulağının arkasına koydu. Rosa kapıdaki sandıklara baktı. Araç çalışıyordu; motor sesi açık kapıdan içeri geliyordu.

— İkisi de benim, dedi Rosa. Ardından sesini biraz alçalttı. — Çocukluğumdan beri resmî formlara Guie’ yazmıyorum. Öğretmenlik yaparken de yazmadım. Bu defterin karşıma çıkacağını düşünmemiştim.

Tomás elindeki kâğıdı indirdi. Bir şey yazmadı. Marisol da onun yerine açıklama yapmadı; yalnızca eski defteri Rosa’ya doğru çevirdi.

— Aradaki farkı düzeltebiliriz, dedi Marisol. — Ama bu iki adın sana ait olduğunu senin doğrulaman gerekiyor.

Rosa açık sayfaya baktı. Sonra Tomás’a dönüp elini uzattı.

— Kalemini verir misin?

Tomás kulağının arkasındaki kalemi çıkarıp Rosa’ya uzattı. Rosa kalemi aldı ama hemen yazmadı. Marisol’un tuttuğu eski defterin sayfasını parmağıyla düzledi. Bitki çoğaltma kaydının kenarı yıllarca çevrilmekten yumuşamıştı. Sera kapısından giren sıcak hava, çalışma masasındaki boş etiketleri hafifçe kıpırdattı.

Rosa defteri Marisol’un elinden aldı. Guie’ Jiménez yazan satıra bir kez daha baktı, sonra defteri Tomás’a uzattı. Kalemi de açık sayfanın üstüne koydu.

— Guie’ Jiménez de benim adım. Rosa Jiménez de. İkisi de benim, dedi.

Tomás defteri aldı. Rosa’nın yüzüne baktı, ardından panosundaki envanter sayfasını açtı. Marisol yanlarında durdu, açıklama yapmadı. Tomás, Rosa Jiménez yazan satırın yanına Guie’ Jiménez’i ekledi. Harfleri aceleye getirmemek için panoyu bir sandığın düz kapağına dayadı.

— İki adı birlikte yazdım. Şimdi fidelerin kaynak kaydına bakacağım, dedi.

Eski defterdeki çoğaltma satırını, fidelerin kaynak kayıtlarıyla karşılaştırdı. Sonra sandıkların etiketlerine tek tek göz attı. Rosa beklerken ellerini yeşil önlüğünün ceplerinden çıkardı. Eski adını yüksek sesle söylemişti; yine de Tomás son sandığı kontrol edene kadar yerinden ayrılmadı.

— Kaynak kaydı tutuyor, dedi Tomás. — Sandıkları yükleyebiliriz.

Panonun altına tarih atıp sandıkların önünden çekildi. Rosa envanterde yan yana duran iki ada baktı. Tomás herhangi birinin üstünü çizmemişti. Marisol defteri geri alırken Rosa, sandığın köşesinden tutmak için önlüğünün kolunu yukarı sıvadı.

— Sağ ol, dedi Rosa.

— Kaydı eksik bırakmak istemedim, dedi Tomás.

Rosa başını salladı. Sandığın bir ucunu kavradı; Tomás öbür ucundan tuttu. Birlikte sera kapısına taşıdılar. La Ventosa’ya gidecek fideler sonunda yerinden oynadı.

Kapının önünde sandığı yere bıraktılar. Tomás kamyonetin arka kapağını açtı, sandığı iki eliyle kaldırıp içeri yerleştirdi. Rosa kapı eşiğinde durdu. Tomás kalan sandıkları da yüklerken birini ötekine fazla yaklaştırmadı; aralarına sıkıştırdığı kartonların kayıp kaymadığını kontrol etti. Son kapağı kapatınca elindeki listeye baktı, kalemini kulağının arkasına taktı.

— Hepsi tamam, dedi.

Ardından düzeltilmiş envanteri panosundan çıkarıp seradaki çalışma masasına bıraktı. Rosa, kamyonetin kasasına baktı. Bu sabah aynı sandıkların önünde durmuş, üzerlerine yazılan iki farklı ad yüzünden hiçbirini yerinden oynatamamışlardı. Şimdi fideler La Ventosa’daki yetiştiricilere gidiyordu. Dışarıda bekleyen şoför direksiyona geçti. Kamyonet seranın önündeki toprak yoldan ağır ağır çıktı; Rosa, arka kapak gözden kaybolana kadar bekledi.

İçeri döndüğünde hava sıcaktı. Marisol çalışma masasının yanında duruyordu. Kısa saçları terden alnına yapışmıştı; bez çantasının askısını omzuna geçirirken masadaki envanteri Rosa’ya doğru çevirdi.

Rosa envanteri eline aldı, iki adın yan yana yazıldığı satırı buldu: Guie’ Jiménez, Rosa Jiménez. Parmağını önce eski adının, sonra yıllardır kullandığı adın altında gezdirdi. Tomás’ın yazısı küçüktü ama okunaklıydı. Sayfanın kenarına düşülmüş kaynak kaydı da oradaydı. Rosa kâğıdı hemen bırakmadı.

— Bunu yıllarca kimseye söylemedim, dedi. — Söyleyince sanki öbür adımı bırakmam gerekecek sandım.

Marisol başını hafifçe salladı.

— İkisi de burada, dedi.

Rosa envanteri masanın kuru köşesine koydu. Marisol’la vedalaştıktan sonra yeniden vanilya orkidelerinin arasına girdi. Gevşeyen bir bağı düzeltti, ardından yanındaki saksının toprağını yokladı. Ellerini önlüğüne silerken kapıya bir kez daha baktı. Kamyonet gitmişti. Rosa, sıradaki orkideye eğildi; bugün yaptığı işi, kendi iki adıyla bırakmıştı.