Son Vardiya

Kadir gece vardiyasının en sessiz saatlerinde dolaşıyordu. Saat iki. Levent'in cam ve çelik kuleleri dışarıda uyurken, o binanın damarlarını tanıyordu — hangi koridorun floresan lambaları cızırdar, hangi asansörün kapıları yavaş kapanır, hangi acil çıkışın kilidi tutmaz. Yirmi yıldır bu binadaydı ve her köşeyi ezberlemişti.

On ikinci kattaydı. Güvenlik noktası.

Adamlar belirdiğinde ayak seslerini duymamıştı bile. Terzi usulü takım elbiseler, bellerindeki çıkıntılar silah olduğunu ele veriyordu. Üç kişi. Biri onu duvara bastırdı, omzu sert betona çarptı.

— Bodrumdan nasıl çıktın, Tarık Bey? Dosyalar nerede?

Ses alçaktı, tehditkâr. Kadir gözlerini kırpıştırdı. Tarık? Kim olduğunu nereden bilsindi?

— Ben—

— Oyun oynama. İkinci adam telefonunu kaldırdı. Ekranda bir fotoğraf. Kadir'in yüzü gibi görünen ama yuvarlak tel çerçeveli gözlükler ve düzenli bir sakalla tamamlanan bir adam. Gözler aynı, çene hattı aynı.

Tarık Sayar. Müze küratörü.

Kadir'in nefesi kesildi. Bu adam... kendisine benziyordu.

— Demirkan Bey sizi bulmamızı söyledi, dedi ilk adam, ağzının kenarında soğuk bir gülümseme. Anadolu'daki çiftçiler zehirleniyor ve siz bunu belgelediniz. Çok pervasızca.

Fuat Demirkan. CEO. Kadir binayı tanırdı ama adamı hiç görmemişti. Sadece dedikoduları duymuştu — acımasız, insanları kullanıp atan bir adam. Şimdi adamları onu bir başkasının yerine yakalamıştı.

Elinde anahtar kartı vardı. Parmakları kartın kenarını ovuyordu. Acil durum kilidi. On ikinci katın güvenlik noktası ile asansör holü arasındaki cam kapı.

Hareketi refleks gibiydi. Kartı okuyucuya bastı, mekanik kilit devreye girdi. Adamların şaşkın bakışları arasında yangın merdivenlerine koşmaya başladı.

— DUR!

Ama o çoktan merdivenlerdeydi. Aşağı, aşağı. Binayı herkesten iyi tanıyordu. Ve artık biliyordu — bu gece yanlış adamı yakalamaya çalışıyorlardı.

Yangın merdivenlerinin metal basamakları ayaklarının altında inledi. Kadir on iki, on bir, on... Her katta durakladı, dinledi. Üst katlardan ayak sesleri uzaklaşıyordu. Bodrum kata vardığında havanın kokusu değişti — makine yağı, nemli beton, eski borulardan sızan çürüklük. Yirmi yıldır her gece bu koridorlardan geçmiş, her köşeyi tanıyordu.

Kazan dairesinin yanındaki bakım koridoruna saptı. En sondaki paslı metal kapıda Sadece Yetkili Personel yazıyordu. Anahtar kartını okuyucuya bastı. Kapı açıldı.

İçeride biri vardı. Başı öne eğik, elleri arkasında, bir boruya bağlı. Yüzü kan içindeydi ama o sakal, o çerçeve... Kadir'e benzeyen adam.

— Kim... kimse?

— Ben güvenlik. Kadir.

Adam gözlerini zorlukla açtı. — Demek... beni burada bırakıp dosyaları aramaya gittiler.

— Dosyaları bulamadılar. Beni buldular. Seni sandılar.

Adam zayıf bir gülümseyle başını salladı. — Tarık. Tarık Sayar. Müze küratörüyüm.

Kadir, adamın ellerini bağlayan plastik kelepçeleri inceledi. — Neden buradasın?

Tarık nefes nefese anlatmaya başladı. Konya yakınlarında bir kazıda çalışırken bulmuştu — çukurlar, kimyasal atık, zehirli madde. Tarım arazilerine sızıyordu.

— Demirkan Holding'in gizli atık çukurları. Binlerce insan zehirleniyor. Belgeledim. Bu gece dosyaları Fuat Demirkan'ın özel kasasına koydum. Otuz dördüncü kat. Beni yakaladılar ama dosyaları bulamadılar.

Tarık öksürdü, kan tükürdü. — Kalkamam. Bacaklarımı... kırdılar.

Kadir adamın sol bacağına baktı. Normal durmuyordu.

— Dosyaları al. Basın... Elif Kılıç'ı ara. O yayınlar.

Kadir yerde yatan adamın ceketini çıkardı. Tweed, yakası biraz yırtılmış ama hâlâ sağlam. Gözlüklerini de aldı.

— Kod?

— 1987. Unutamayacağım bir sayı.

Kadir gözlükleri cebine koydu, ceketi omuzlarına attı. Tarık'ın yüzüne baktı — aynı yüz, aynı çene hattı.

— Seni burada bırakamam.

— Bırakmak zorundasın. Alarm... polis... herkes gelir. Senin şansın dosyaları almak.

Kadir dişlerini sıktı. Ayağa kalktı, koridora doğru yürüdü. Servis asansörü bodrumun ucundaydı.

Servis asansörünün kapıları sürtünerek açıldı. Kadir durdu. Tarık'ın ceketini omzundan aldı, kollarını geçirdi. Tweed kumaş omuzlarda dar geldi ama oturdu. Gözlüğü cebinden çıkardı, taktı. Lenslerin arkasında bodrum keskinleşti. Kimse onu gece bekçisi Kadir olarak görmeyecekti; Tarık Sayar'a benzeyen adam olarak görecekti.

Asansöre girdi. Kat butonlarına baktı. 34. En üst. Parmakları titremeden butona bastı. Asansör vızıldayarak yükselmeye başladı.

Yirmi yıllık güvenlik görevlisi, bu binayı avucunun içi gibi biliyordu. Hangi koridorda kamera var, hangi köşe kör nokta. Otuz dördüncü kata giden koridor sessizdi. Halı, ağır, koyu yeşil. Duvarlarda tablolar — atalar, gemiler, savaşlar.

Asansör durdu. Kapılar açıldı. Gece yarısından sonra yönetici katında kimse olmazdı. Sağda Fuat Demirkan'ın ofisi. Kadir anahtar kartını okuyucuya bastı. Kapı açıldı.

Oda genişti. Deri koltuklar, cam masa, arkasında İstanbul manzarası. Kırmızı ışık yanıp söndü — alarm sistemi. Kadir buna aldırış etmedi. Duvarın sonunda, tablonun arkasında kasa vardı. Tuş takımı parladı. 1987. Tarık'ın verdiği kod.

Click.

Kasa açıldı. İçinde kalın bir zarf. Laboratuvar raporları. Sevkiyat listeleri. Haritalar — Konya, Karaman, Niğde. İşaretler, çukurlar, yeraltı sularının rotası. Her şey siyah beyaz, kağıt üzerinde. Belge.

Ayak sesleri.

Kadir başını kaldırdı. Kapıda üç siluet. Ortadaki, Fuat Demirkan. Gri takım, mavi gözler, soğuk. Yanındaki iki adam silahlıydı.

— Sen Tarık değilsin.

Kadir cevap vermedi. Fuat gülümsedi. Yüzünde sıcaklık yoktu.

— Önemli değil. O dosyaları gören herkes...

Kadir duvardaki yangın butonuna bastı. Sprinkler sistemi devreye girdi — soğuk su, karanlık, alarm çığlığı. Işıklar söndü. Fuat bağırıyordu. Kadir sağa atıldı, omzunu bir gövdeye çarptı. Silah patladı. Kadir yumruğunu indirdi, adam yere düştü.

Havalandırma boşluğu. Kadir koştu. Bacaklarını kapağa attı, kendini boşluğa bıraktı. Zarfı göğsüne bastırdı. Fuat'ın çığlığı yukarıda kaldı.

Karanlık onu yuttu.

Havalandırma boşluğu daraldıkça daralıyordu. Kadir dirseklerini zorla öne çekti, metal kenarlar omuzlarını sıyırdı, gömleği ter ve suyla tenine yapışmıştı. Zarf hâlâ göğsünde, kâğıtlar nemli derisine değiyordu. Boruların arasından süzülen su damlaları eline düşüyordu. Daha fazla. Biraz daha.

Yük rampasının ışığı gözlerini yaktı. Sabahın ilk saatleri. Dışarıda yağmur bitmiş, asfalt parlak ve gri uzanıyordu. Simitçinin tezgâhından koku geliyordu. İnsanlar — erken işe gidenler, otobüs bekleyenler — hiçbirinden habersizdi.

Kadir ayağa kalktı, bacakları titredi. Tarık'ın tweed ceketi hâlâ omuzlarındaydı, ıslak ve buruşuk. Gözlük cebin içinde, camları buğulu.

Arkadan bağırışlar yükseldi. Fuat'ın adamları. Kadir kalabalığa daldı. Bir kadın çantasını sıkıca tuttu, bir adam omuzundan şöyle bir baktı. Kadir sokak satıcısının tezgâhına çarptı, simitler yere saçıldı.

— Hey! Ne yapıyorsun sen?

Kadir dönmedi. Arka sokaklara saptı. Beşiktaş yönü. Her köşeyi dönüşte biraz daha hızlandı. Nefes nefeseydi.

Bir sokak telefonu buldu. Kulaklık soğuktu. Elif Kılıç'ın numarasını tuşladı. Tarık'ın verdiği numara. Bir kez çaldı, iki kez.

— Alo?

— Tarık Sayar beni gönderdi, dedi Kadir, sesi boğuk. Belgeler bende. Beşiktaş'ta, sahilde bir çay bahçesi. Yarım saat.

Kısa bir sessizlik. Sonra kadın sesi netti.

— Oradayım.

Kapattı. Koşmaya devam etti.

Çay bahçesi Boğaz'a bakıyordu. Sabah güneşi suda parlıyordu, kırmızıya çalan altın rengi. Kadir köşedeki masaya oturdu. Ceketini sıktı. Bekledi.

Elif Kılıç yirmi dakika sonra geldi. Gözleri keskin, saçları rüzgârdan dağınık. Zarfı aldı, saymadı, sadece baktı. Sonra başını salladı.

— Demirkan Holding, dedi. Üç il. Konya, Karaman, Niğde.

Sonra sesi biraz yumuşadı.

— Polis bodrumu bastı. Tarık Sayar'ı orada buldular, bağlı ve dövülmüş ama hayatta. Hastaneye kaldırıldı, durumu ağır ama stabil diyorlar.

Kadir hiçbir şey söylemedi. Sadece gözlerini kapadı bir an, göğsündeki ağırlık biraz hafifledi.

Saat dokuzdu. Televizyon çay bahçesinin köşesindeydi. Haber spikerinin sesi yükseldi. Fuat Demirkan havalimanında gözaltına alındı. Ekranda Fuat'ın görüntüsü — gri saçları dağınık, yüzü kızarmış, kelepçeli. Zehirli atık çukurları. Üç il. Onlarca kurban. Skandalı ortaya çıkaran müze küratörü Tarık Sayar, binanın bodrumunda kurtarıldı, tedavisi sürüyor.

Kadir çayından bir yudum aldı. Boğaz'ın ötesinde vapur geçiyordu. Güneş tam çıkmıştı, su gümüşi parlıyordu.

Tarık'ın ceketi omuzlarında. Gözlük cebinde. Kimse onun adını bilmeyecekti. Konya'nın toprağını, Karaman'ın çorak tepelerini hiç görmemişti ama bu sabah onlar için bir şey yapmıştı.

Çayını bitirdi. Kalktı. Sabah trafiğine karıştı.