Gece Feribotu

Çanakkale rıhtımından ayrılalı yirmi dakika olmuştu. Selin direksiyonu her ay olduğu gibi sımsıkı tutuyordu, tekerlekler geminin metal zeminine bastığında hissettiği o tanıdık titremeyi bekleyerek. Sekiz yıldır aynı saat, aynı güzergâh, aynı gemi. Bozcaada'ya giden gece feribotu, kamyonun içinde onunla birlikte sallanıyordu.

Kerem yan koltukta, camdan dışarı bakıyordu. Gri kazağının kolunu sıvamış, dizine koyduğu termosu iki eliyle tutuyordu. Hiç konuşmuyordu ama Selin onun sessizliğine alışıktı; bazı geceler Kerem hiç ağzını açmazdı, sadece oradaydı, işte bu yeterliydi.

— Soğudu mu kahve? diye sordu Selin, gözü hâlâ yolda.

Cevap gelmedi. Işıklar o an titredi, önce bir kez, sonra art arda üç kez, sanki gemi nefes alıp veriyormuş gibi. Selin gözlerini bir saniye kırptı, motorun uğultusu kulaklarında büyüdü. Işıklar sabitlendiğinde yan koltuk boştu.

Termos yerdeydi, kapağı açık, kahve koltuğun kumaşına yayılmıştı. Ama ondan daha koyu bir leke vardı — koltuğun ortasında, taze, hâlâ ıslak bir kırmızılık. Selin elini uzattı, dokundu. Parmakları kızardı.

Kapıyı vurarak açtı, güvertede koşarak mürettebattan birini buldu. Adam onu süzdü, hiç şaşırmadı.

— Yine mi oldu? dedi, sesi yorgun, sanki hava durumundan bahsediyormuş gibi.

— Ne yine? Kerem nerede?

Adam omuz silkti, pipoyu ağzının bir kenarına attı ve uzaklaştı, botları metal zeminde gıcırdayarak. Selin arkasından bağırdı ama kimse dönmedi. Güvertede iki kişi daha vardı, ikisi de ona bakmadan işlerine devam etti, sanki bu sahneyi yüzlerce kez görmüşler gibi.

Selin saatine baktı. Bozcaada'ya kırk dakika vardı.

Sekiz yıl boyunca hep aynı şey olmuştu — ışıklar titrer, Kerem kaybolur, sonra bir yerde, bir köşede otururken bulunurdu, hiçbir şey hatırlamadan. Selin hiç sormamıştı, hiç aramamıştı gerçekten. Bu kez farklıydı.

Bu kez kan vardı.

Bu kez arayacaktı.

Telefonunu cebine geri koydu. Sinyal yoktu, biliyordu ama yine de denemek istemişti. Güvertede kimse ona bakmıyordu, herkes birden başka bir yere bakıyordu; deniz feneri, sigara dumanı, ayakkabı ucu. Selin ilk yolcuya yaklaştı, genç bir adamdı, gözlerini kaçırdı.

— Bir şey görmedin mi? Kocam kaybolmadan önce?

Adam başını salladı, sonra iki kelime kekeledi ve uzaklaştı. Herkes böyleydi. Yarım cümleler, kesik bakışlar. Sanki tekne, susmayı öğreten bir okuldu.

Yaşar Usta'yı makine dairesinin kapısında buldu, elinde piposu, dişleriyle sıkıyordu ama ateşlemiyordu hiçbir zaman. Adamın gözlükleri buğulanmıştı, sol elinin eksik iki parmağı titriyordu.

— Böyle bir şey ilk değil, değil mi?

Yaşar Usta'nın yüzü bir anda çöktü. Sonra fısıltıyla, sanki kendine söylüyormuş gibi:

— Sekiz yıl önceki kaza gibi. O da böyle başlamıştı.

Kelimeler Selin'in içinde bir kapı açtı. Aniden, istemeden, bir görüntü geldi: karanlık bir güverte, bağırış sesleri, ağır bir şey sürüklenirken çıkan metal gıcırtısı. Kerem'in sesi mi o, yoksa hayali mi, ayırt edemedi. Başını salladı, görüntüyü kovdu.

— Ne kazası?

Ama Yaşar Usta artık konuşmuyordu, pipoyu dişlerinin arasında sıkıca tutup makine dairesine kaçmıştı.

Selin peşinden gitmedi. Yerde, paslı bir boru dibinde buruşuk bir kâğıt gördü, ayağıyla itilmiş, unutulmuş gibiydi. Eğilip aldı. Bir yük manifestosuydu, mürekkebi solmuş ama okunuyordu. Kayıt dışı kargo, tarih belirsiz, ve altında imza: Cengiz Aksoy.

Parmakları kâğıdın üzerinde durdu. Aksoy'un adını her duyduğunda içinde bir şey kıpırdıyordu ama şimdi anlıyordu neden: her seferinde, biri kaybolduğunda, o tekneddeydi. Sekiz yıl önce de, geçen ay da, şimdi de.

Rüzgâr güvertede sertleşti. Uzaktan, makine dairesinden metal bir ses geldi, sonra bir çığlık gibi bir şey — yoksa sadece zincirlerin sesi miydi?

Manifestoyu göğsüne bastırıp merdivenlerden aşağı indi. Metal basamaklar ayakları altında titriyordu, makine dairesinden gelen o çığlık hâlâ kulaklarında çınlıyordu — yoksa o ses gerçekten mi kesilmişti, yoksa kafasının içinde mi devam ediyordu, bilemedi. Basamakların sonunda kafasının içinde parçalar birleşti: her geçişten önce içtiği kahve ve ardından çöken o ağır, uyuşuk uyku; bir de kamyonun kasasında hiç açmadığı, hiç sormadığı sandıklar.

Kargo ambarının kapısı aralıktı. İçeride, sandıkların arasında, Aksoy duruyordu. Elinde bir fener vardı, yüzü gölgede kalıyordu ama kalın gri bıyığının altında dişleri parlıyordu, sanki gülümsüyordu.

— Selin Hanım, gece yarısı burada ne işiniz var?

— Kerem'i sen öldürdün, dedi Selin. Sesi kendi kulağına bile yabancı geldi, düz ve soğuktu. — Sekiz yıl önce, kamyonlarımın içinde ne taşıdığını buldu. Sana söyledi, değil mi?

Aksoy'un yüzündeki gülümseme yavaşça söndü. Fenerini indirdi.

— Meraklı bir çocuktu, dedi, sesi neredeyse yumuşaktı. — Sandıkları açtı. Görmemesi gereken şeyi gördü. Ben de... çözdüm.

— Ve beni sekiz yıl boyunca kandırdın. Selin'in eli titriyordu ama sesi titremiyordu. — Her seferinde kahvemi sen mi hazırladın? O yüzden mi her geçişte onu görüyordum — güvertede, kamarada?

— Sakin kalman gerekiyordu, dedi Aksoy, adım attı. — Onu gördüğün sürece bir şey aramıyordun. Sorun sormuyordun. Bense işimi yapıyordum.

İşim. Kelime midesine bir yumruk gibi indi.

— Bu gece limanda müfettişler var, dedi Aksoy, sesi artık sertti, dostluk maskesi tamamen düşmüştü. — Ve sen her şeyi biliyorsun. Bu olmaz.

Öne atıldı. Selin ambardan dışarı, güverteye geri kaçtı; sırtı soğuk korkuluğa çarptı. Uzakta, karanlığın içinde, limanın ışıkları küçük noktalar hâlinde beliriyordu — o kadar yakın, o kadar uzak.

Aksoy'un elleri boğazına uzandı.

Parmaklar boğazına değdiği an Selin elini geriye attı, avucu korkulukta değil, duvardaki kırmızı düğmede buldu kendini. Alarmı bütün gücüyle bastırdı. Ses güvertede patladı, keskin ve durmak bilmeyen bir çığlık gibi yayıldı metal yüzeylere. Aksoy bir an donakaldı, sonra elleri gevşedi. Selin öksürerek geriye kaçtı, telsize uzandı, kaptanı çağırdı — sesi titriyordu ama kelimeler çıktı: — Güvertede saldırı var. Yardım gönderin.

Teknenin ışıkları birden yanıp söndü, hoparlörden kaptanın sesi duyuldu. Mürettebat koşarak geldi, iki kişi Aksoy'u yere yatırdı, o bağırıyordu ama artık kimse dinlemiyordu. Liman ışıkları büyüdü, küçük noktalar değil artık — gerçek, sarı, sabit ışıklardı. Sahil güvenlik botu iskeleye demir attığında Aksoy'u kelepçeli götürdüler.

Yaşar Usta, elleri titreyerek, memurlara her şeyi anlattı. Sekiz yıl önce Kerem'in kamyonlardaki yükleri fark ettiğini, Aksoy'un onu o gece denize attığını söyledi. Sonra sesi kısıldı: — Kadına her geçişte kahvesine bir şey katardık. Aksoy'un emriydi. İlaç onu... yarı uykuda tutuyordu. O hâldeyken biz de arada bir, karanlıkta, kamyonun yanına birini oturtuyorduk. Uzaktan, sisin içinde, o adamı Kerem sanıyordu. Sonra kayboluyordu tabii, çünkü hiç yoktu.

Selin bunu duyduğunda ağlamadı. İçinde bir şey sessizce yerine oturdu; sekiz yıldır taşıdığı soru, cevap bulmuş bir yara gibi kapandı.

Sabah, iskelede tek başına durdu. Kamyonuna döndü, yolcu koltuğuna baktı — boştu, hep boş olmuştu. Koltuğun üzerindeki eski lekeye dokundu, sildi geçmiyordu ama artık ona bakabiliyordu.

> "Beni burada arama artık," demişti hayalindeki ses, bir kez daha, son kez.

Kontağı çevirdi. Feribottan çıkarken güneş, denizin üzerinde yeni doğuyordu. Kamyon rampadan indi, tekerlekler asfalta bastı. Selin önüne baktı, geriye değil.