Karlıdere'de Bir Gece

Rüzgâr camları dövüyordu, öyle sert ki bazen sobanın alevi bile ürperip küçülüyordu. Elif, Ege'nin battaniyesini biraz daha sıkı doladı omzuna, sonra elindeki bandaj rulosunu bırakıp pencereye baktı. Dışarıda beyaz bir duvar vardı, başka hiçbir şey görünmüyordu. Karlıdere'nin yolları üç gündür kapalıydı; jandarma karakolundan bile bu fırtınada kimse çıkamazdı, diye düşünmüştü. Yanılıyordu.

Kapı, önce hafifçe, sonra bütün ağırlığıyla vuruldu. Elif yerinden fırladı, kalbi göğsünde bir yumruk gibi çarpmaya başladı. Ege, sobanın yanından başını kaldırdı, gözleri her zamanki o dikkatli bakışla kapıya kilitlendi.

— Anne, kim o?

Elif cevap vermedi. Kapıyı açtığında önce kanı gördü — kar üstünde, koyu, yayılan bir leke. Sonra adamı gördü. Sırtı duvara yaslanmış, bir eliyle omzunu tutuyordu, parmakları arasından kan sızıyordu. Yüzü tanıdıktı ama tanımak istemediği bir tanıdıklıktı bu.

— Elif Hemşire... dedi adam, sesi kısık, dişleri birbirine vuruyordu. Bana yardım et.

Elif bir adım geri çekti. Adamın gözlerindeki yalvarış, kendi içindeki bir sesle çarpışıyordu: bu adamı tanıyorsun, bu adam seni tanıyor. Cemal'in yüzü acıdan gerilmiş, ama gözleri hâlâ o eski dikliğini koruyordu.

— Ege'yi nehirden ben çıkardım, dedi, nefesi kesik kesik. Kan durmuyordu, doktor gelene kadar bekleyemezdik. Şimdi sıra bende. Beni içeri al, Elif. Sadece bir gece.

Elif'in elleri titriyordu. Arkasında Ege'nin nefesini duyabiliyordu, sobanın çıtırtısını, kendi kalbinin sesini. Bir yandan bu adamı içeri almanın ne demek olduğunu biliyordu — jandarmanın aradığı biri, belki bir kaçakçı, belki daha fazlası. Ama diğer yandan, oğlunun hâlâ nefes alıyor olmasının nedeni bu adamın elleriydi.

Dışarıda, kar perdesinin arasından, uzakta, sönük iki ışık belirdi. Yaklaşıyorlardı.

Elif, Cemal'in koluna girdi ve onu içeri çekti, kapıyı arkasından hızla kapattı.

Kapı önce yumruklandı, sonra tekmelendi. Elif'in içi bir anda buz kesti. Cemal'i arka odaya, ilaç dolaplarının olduğu depoya itti, parmağını dudaklarına götürdü.

— Sakın ses çıkarma, dedi, gözleri onunkine kilitlenerek. — Ege'yi de al, sobanın yanına, örtün üstüne.

Kapıyı açtığında karşısında omzu kanlı, üniforması yırtık bir adam duruyordu. Nefesi buğu buğu çıkıyordu, ayakta zor duruyordu.

— Jandarma, dedi adam, kartını göstermeye çalışırken elleri titriyordu. — Bir kaçakçıyı kovalıyordum, vurdu beni. Yardım istiyorum.

Elif onu içeri aldı, sedyeye yatırdı. Adamın gözleri odayı taradı, her köşeyi, her kapıyı sayar gibiydi. Bu bakış bir yardım isteyenin bakışı değil, diye düşündü Elif ama sesini çıkarmadı.

Dikiş iğnesini alıp yarayı temizlerken duvarın ardından, deponun kapısından, çok hafif bir fısıltı geldi.

— Ona inanma, dedi Cemal'in sesi, nefes gibi ince. — O kurşun benim değil. O kendi adamlarından biri tarafından vuruldu.

Elif'in eli bir an durdu. İğne derinin üzerinde asılı kaldı. Sonra devam etti, sakin görünmeye çalışarak.

— Nereden vurulduğunu söylemiştiniz? diye sordu, sesi düz.

— Aşağı yoldan, dedi adam, gözlerini kapatarak. — Karlıdere'ye giren yoldan.

Ama yara omzun arkasındaydı, önden değil. Biri ona arkadan ateş etmişti. Elif bunu fark etti ve hiçbir şey söylemedi, sadece ipliği daha sıkı çekti.

Dışarıda kar hâlâ iniyordu, sessiz ve inatçı. Elif camdan bir göz attı — yol artık görünmüyordu, karla kapanmış gibiydi. Radyoda sabah anons edilen yol kapanması haberi şimdi kulaklarında çınladı: sabaha kadar hiçbir araç geçemeyecekti.

Dört kişi, bir evde, bir gece boyunca.

Adamın gözleri yarı açıldı, Elif'i izliyordu. Sesi bu kez daha yumuşaktı.

— Burada kimse yok, değil mi? diye sordu. — Sadece sen ve oğlun?

Elif dikişi bitirdi ama elleri hâlâ titriyordu.

— Evet, dedi Elif. Sesi kendi kulağına bile fazla düz geldi. — Sadece ben ve oğlum.

Tam o sırada depodan bir tıkırtı geldi, ardından cam şişelerin birbirine çarpma sesi. Ege'nin ayağı raftaki ilaç kutularına takılmış, iki şişe yere devrilmişti. Elif'in kalbi göğsünde bir taş gibi düştü.

Çavuş başını çevirdi. Gözlerinde önce şaşkınlık, sonra bir hesaplama parladı.

— Depoda ne var? diye sordu, yerinden kalkarken. Yara sızlamış olmalıydı ama yüzünde acı yoktu, sadece dikkat.

— Erzak, dedi Elif çabuk. — Kış için sakladığım şeyler.

Çavuş dinlemedi. Sağlam kolunu duvara dayayıp depo kapısına yürüdü, tekmeyle açtı. İçeride, un çuvallarının arasına sıkışmış, kanlı ceketiyle Cemal duruyordu, elinde hiçbir şey yoktu ama gözlerinde teslim olmuş bir adamın sakinliği vardı.

Çavuş silahını çekti, namluyu Cemal'in alnına doğrulttu.

— Sürpriz, dedi. Sesinde artık nezaket kalmamıştı.

— Defterini arıyorsun, dedi Cemal yavaşça. — Ama bulamayacaksın. Çünkü üstümde değil. Karda bir yerde, sadece benim bildiğim bir yerde.

Çavuşun çenesi gerildi.

— Ne defteri? diye sordu Elif, sesi titreyerek.

— Yıllardır sınırdan geçen adamlardan para sızdırıyor, dedi Cemal, gözlerini çavuştan ayırmadan. — İsimler, tarihler, miktarlar — hepsi o defterde. Beni yakalamaya değil, susturmaya geldi.

— Kapa çeneni, dedi çavuş, ama ses artık emin değildi.

Elif'in gözü kapı eşiğinde duran Ege'ye kaydı. Çocuk hiç kıpırdamıyordu, gözleri kocaman açık, sobanın ışığında bembeyaz bir yüzle bakıyordu.

— Oğlunuz gelsin, dedi çavuş birden, silahı yavaşça Ege'ye çevirerek. — Defterin yerini söylersin, ya da—

Elif düşünmedi. Elindeki şırınga hâlâ masadaydı, dikişten kalan sakinleştirici doluydu. Bir adım attı, çavuşun sağlam koluna sapladı iğneyi, tüm gücüyle bastırdı.

Adam döndü, gözlerinde inanmazlık vardı, sonra dizleri büküldü.

Çavuş yere yığıldığında ev bir anda sessizleşti. Elif şırıngayı elinden bırakırken ellerinin titrediğini fark etti, ama durmadı; adamın nabzını kontrol etti, sonra onu ip ile sandalyeye bağladı, sıkı sıkı.

Cemal depodan çıktığında yüzü bembeyazdı, ama ayaktaydı. Elinde eski, kahverengi kaplı bir defter tutuyordu.

— Karda dedim, ama yalan söyledim. Bu onun hesap defteri, dedi. Kaç kamyon geçirdiğini, kime ne verdiğini, hepsini kendi eliyle yazmış. Bir gün gerekir diye üstümde taşıdım.

Elif defteri aldı, sayfaları çevirdi. İsimler, tarihler, rakamlar — bir adamın kendi mezarını kazdığı satırlar.

Sabah, kar duruldu. Pencereden dışarı baktığında dünyanın rengi değişmişti; her yer beyaz ama artık kıpırtısızdı, rüzgâr da susmuştu. Elif telsizi eline aldı, karakolu değil, doğrudan bölge merkezini aradı. Sesi titremedi.

— Yaralı bir jandarma çavuşu var elimde, dedi. Ve elimde bir de kanıt.

Takviye birlikler geldiğinde güneş tam tepedeydi, kar suya dönmüş, yollar açılmıştı. Elif çavuşu ve defteri teslim ederken içinde tuhaf bir hafiflik vardı, sanki aylardır sırtında taşıdığı bir şeyi bırakmış gibi.

Cemal, askerlerin sesi köye ulaşmadan önce gitmişti. Elif onu son kez sırtından gördü, sırtı hafif bükülmüş, adımları ağır ama kararlıydı, tepenin ardında kaybolana kadar döndü, hızını bile yavaşlatmadı.

— Nereye gidiyor? diye sordu Ege, annesinin eline sıkıca tutunarak.

— Bilmiyorum, dedi Elif, gerçekten de bilmiyordu. Ama artık güvende.

Oğlunu daha sıkı sarıldı, ikisi de battaniyeye sarılı, sobanın önünde durdular. Dışarıda kar erimeye başlamıştı, damlalar çatıdan düşüyordu, yavaş ve düzenli, bir saat sesi gibi.

Borç ödenmişti — kimin kime, artık önemli değildi. Elif bunu biliyordu: bazı borçlar, ödenmesi tehlikeli olsa da, ödenmeye değerdi.