Cunda'da Bir Yaz Yalanı

Feribot Cunda'ya yanaşırken güneş tam tepedeydi, deniz kokusu tuzlu ve ağırdı. Deniz, elindeki bez çantayı sıkı tutarak iskeleye adım attı; martılar başının üstünde dönüp duruyordu, sanki onu bir yıl önce bıraktığı gibi karşılıyorlardı. Taş sokaklar, badanalı duvarlar, kapı önlerinde kurutulan domates dizileri — hepsi yerli yerindeydi. Ama eve girdiğinde Zehra Nine'nin yüzü yerinde değildi.

Büyükannesi mutfak masasının başında oturuyordu, önünde açık bir zarf vardı. Deniz oturmadan sordu.

— Ne oldu, nine?

— Otur kızım, dedi Zehra Nine, sesi her zamankinden daha yorgun. — Necati Bey'e olan borcu ödeyemedik. Ev için gelmişler, tapuyu istiyorlar.

Deniz'in içi bir anda boşaldı. Bu ev, dedesinin elleriyle taşıdığı taşlardan yapılmıştı; her odasında bir yaz hatırası vardı. Necati Sansal'ın adını duyunca yumrukları kendiliğinden sıkıldı; adamın altın saatini, dik duruşunu, herkesi bir mülk gibi tarttığını çok iyi hatırlıyordu.

Haber çarşıya kadar gitmişti zaten. Meydanda toplanan kadınlar, dükkân önünde oturan yaşlılar, hepsi ona bakıyordu — acıyarak, merakla. Deniz o bakışlara daha fazla dayanamadı. Ağzından çıkan sözün ne kadar büyük olduğunu düşünmeden söyledi.

— Necati Bey'in oğlu Kerem'le nişanlıyız.

Meydan bir anda sessizleşti, sonra kadınlardan biri sevinçle çığlık attı. Haber, kıvılcım gibi yayıldı; kimse Kerem'i görmemişti ama herkes onun adını biliyordu artık. Pelin, kalabalığın arasından koşarak geldi, gözleri parıl parıl.

— Sen mi? Kerem Sansal'la mı? Deniz, sen bana bir şey söylemedin!

Deniz gülümsemeye çalıştı ama içi titriyordu. Söz bir kez ağızdan çıkmıştı, geri alınamazdı artık. Peki, adı köyün dilinde dolaşan bu adam gerçekten Cunda'ya ayak bastığında ne olacaktı?

Ertesi gün öğleye doğru küçük bir tur teknesi iskeleye yanaştı. Deniz, Pelin'in kahvesinin önünde durmuş, elindeki bardağı unutmuş, tekneden inenleri tek tek süzüyordu. Sonra bir adam çıktı — tuzlu deniz havasıyla dağılmış saçları, kolunda bir kamera askısı, güneşten yanmış kolları. Adam iskeleye ayak basar basmaz Muhtar Rıza koştu, elini sıktı, sırtına vurdu.

— Hoş geldin evlat! Bereket, ailenin bereketi geldi!

Adam şaşkın şaşkın etrafına bakındı.

— Ne bereketi? Ben babamın evine bakmaya geldim sadece.

— Eee, nişanını duymadın mı? Deniz Ege'yle mutlu olun inşallah!

Deniz'in kalbi göğsünden fırlayacak gibi oldu. Bardağı Pelin'in tezgahına bırakıp koştu, adamı kolundan tuttu, kimse görmeden zeytinyağı fabrikasının arkasına çekti. Eski taş presin gölgesinde durdular. Adam kaşlarını çatmış, ona bakıyordu.

— Sen kimsin, ne oluyor burada?

Deniz derin bir nefes aldı. Sonra her şeyi anlattı — evi, borcu, büyükannesini, meydanda ağzından kaçan sözü. Anlatırken sesi titredi, ama gözlerini adamın gözlerinden kaçırmadı.

— Yani beni tanımıyorsun bile, dedi adam, sesinde kızgınlık yoktu, daha çok bir eğlence vardı.

— Tanımıyorum. Ama iki gün. Sadece iki gün, sonra bir bahane bulup ayrılırız, kimse zarar görmez.

Adam bir süre sessiz kaldı, gözleri Deniz'in yüzünde dolaştı. Sonra hafifçe güldü, o güne dek görmediği bir gülüşle.

— Adım Kerem, dedi. Babamın bu evi satmak istediğini biliyorum. Belki de senin yalanın işime gelir.

Deniz'in içinde bir şey rahatladı, ama aynı anda başka bir şey de sıkıştı — adamın gözlerindeki o bakış, sanki onu çok önceden tanıyormuş gibi.

Köye doğru yürürken kimse konuşmadı. Ayakları taş sokakta aynı ritimle ilerliyordu, kolları birbirine değmeden yan yana. Zeytin ağaçlarının gölgesi üzerlerinde kayıyordu.

Bu adam beni hiç tanımıyor, diye düşündü Deniz. Öyleyse neden onun yanında böyle huzurlu hissediyorum?

Rıhtım boyunca masalar kurulmuştu, üzerlerinde zeytinyağlı otlar, közlenmiş patlıcan, Pelin'in fırınından çıkan sıcak ekmekler. Fenerler denizin üstünde sallanıyor, sesler birbirine karışıyordu. Deniz, Kerem'in yanında otururken elinin nereye gideceğini bilemedi; masanın altında, bir an için parmakları onunkilere dokundu, sonra hemen çekti.

Kerem gülümsedi, sesini alçaltarak eğildi.

— Bu kadar gergin olma, dedi. Sadece bir akşam yemeği.

— Senin için belki, dedi Deniz. Benim için evim.

Kerem'in gözleri bir şey söylemek istercesine parladı ama tam o sırada cümlesini bitiremedi. Zaten günlerdir öyleydi aralarında — başlanan, bitirilmeyen cümleler, yarım kalan bakışlar.

Kadeh sesleri yükseldiğinde, iskelenin ucunda bir araba durdu. Necati Sansal indi, beyaz gömleği bile bu sahnede fazla düzgün duruyordu. Yanına geldiğinde masalardaki gülüşmeler susmuştu.

— Bu tiyatro ne zaman bitecek? dedi, sesi sakin ama her kelimesi bir tehditti. Oğlum, sen bu kızla üç gün önce tanıştın. Ve sen — Deniz'e döndü — evini kurtarmak için oyun oynuyorsun.

Köylüler birbirine bakındı. Zehra Nine'nin elleri masaya sıkıca yapıştı.

— Herkesin önünde söyleyeyim de rahat edin, diye sürdürdü Necati. Bu nişan sahte. Ve o ev yarın satılacak.

Kerem ayağa kalktı. Sesi titremedi.

— Sahteydi, baba, dedi. Artık değil.

Herkes ona bakarken devam etti.

— Sen bir eve, bir imzaya bakıyorsun. Ben ona bakıyorum. Deniz'i gösterdi, sonra babasına döndü. Sen bütün hayatını insanları borç defterine yazarak geçirdin. Ben öyle biri olmak istemiyorum.

Necati'nin çenesi gerildi ama ağzından tek kelime çıkmadı.

Rıhtımda, ilk kez, susan oydu.

Deniz, kalbinin nasıl bu kadar hızlı çarpabildiğini anlamadan, Kerem'in eline uzattı elini — bu sefer masanın altında değil, herkesin gözü önünde.

Sabah, güneş henüz taşların üzerine tam oturmamışken, Necati Bey evin önüne geldi. Elinde beyaz bir dosya vardı, gömleği her zamanki gibi ütülüydü ama yüzü farklı görünüyordu — sanki gece hiç uyumamış, uzun uzun bir şeyle konuşmuştu kendi içinde.

Zehra Nine kapıyı açtığında konuşmadan uzattı dosyayı. Sonra, kimse beklemeden, iki eliyle aldığı kâğıtları ortadan yırttı. Ses, sabahın sessizliğinde tuhaf bir şekilde yüksek çıktı.

— Bu ev sizde kalsın, dedi. Sesi kısıktı, alışık olmadığı bir yumuşaklık vardı içinde. Borç bitti. Bir daha da açılmasın bu konu.

Deniz'in gözleri doldu ama ağlamadı. Zehra Nine sadece başını salladı, sonra elini uzattı Necati Bey'e — köylülerin gördüğü, ama hiç kimsenin şaşırmadığı bir tokalaşmaydı bu. Kerem, biraz geride durmuş, babasına bakıyordu; bakışında öfke değil, uzun zamandır beklediği bir şeyin sonunda geldiğini gören birinin rahatlığı vardı.

Öğleye doğru feribotun çanı çaldı, iskeleden aynı sesler yükseldi, balıkçılar aynı yerde ağlarını topladı, Pelin kahvesinin kapısını her zamanki gibi açık bıraktı. Ada, dün geceki fırtınayı hiç yaşamamış gibi kendi haline döndü.

Akşamüstü, Deniz ile Kerem evin eski taş merdivenlerine oturdular. Deniz'in başı doğal bir şekilde Kerem'in omzuna yaslandı, ilk kez kimse görmediği için değil, görmesini istediği için.

Güneş suya değdiğinde Kerem, cebindeki kamerayı çıkarmadı bile. Sadece elini uzattı, Deniz'in elini tuttu — bu sefer ne bir yalanın parçası, ne bir gösteriydi bu.

— Artık gerçek, dedi Deniz, sesi alçak.

— Zaten hep gerçek olacaktı, dedi Kerem, gülümseyerek. Sadece biraz erken söylemiştik.

Deniz güldü, başını kaldırıp denize baktı. İçindeki korku, artık bir yer bulamadan eriyip gitmişti.

Güneş battı, ada karardı, ışıklar yandı. Ev, hâlâ ordaydı — ve bu kez, hiçbir yalana ihtiyaç duymadan.