Yanlış Kelime

Pazar sabahı Königssee’nin yukarısındaki patika girişinde kimse yoktu. Leyla Bergmann su geçirmez dosyasından bir sayfa çıkardı. Duyuru panosunun camı yoktu; köşeleri rüzgârda kalkmasın diye kâğıdı dört yerinden raptiyeledi. Sonra geri çekilip imzasının göründüğünden emin oldu.

Metni gece boyunca defalarca okumuştu. Yine de gözü aynı iki cümlede takılı kaldı. Mahkemede İngilizce konuşan tanık, uçurum kenarındaki güvenlik halatının liflerinin aşındığını ve halatın kopabileceğini söylemişti. Leyla bunu bilerek, halat sağlamdı diye çevirmişti. Panoda şimdi iki ifade de yazıyordu. Altlarında düzeltmeyi neden geciktirdiği de vardı: O patikanın bakımından sorumlu gönüllü, amcası Johann Bergmann’dı. Onu korumak istemişti.

Gölün üzerinden gelen serin hava yağmurluğunun yakasına doldu. Leyla telefonu çıkarıp kâğıdın fotoğrafını çekti. Johann vasiyetinde, yakındaki kulübeyi ona bırakmak için bu düzeltmeyi en geç pazar günü panoya asmasını şart koşmuştu. Leyla, dosyasının arasındaki fotoğrafta amcasının eski yeşil yürüyüş montunu gördü. Saçları griydi; geniş yüzünde, hatırladığı o inatçı ifade vardı. Hastanedeki son konuşmalarında kaydı düzeltmesini istemişti. Leyla o gün cevap vermemişti.

Çakılların üzerinde ayak sesleri duyuldu. Üç yürüyüşçü sırt çantalarıyla patika girişine yaklaşıyordu. Öndeki, panonun yanından geçerken yukarıdaki yön levhasını işaret etti. Leyla levhaya baktı. Seçtikleri yol, aşınmış halatın bulunduğu dar geçide çıkıyordu.

Fotoğraf çekmiş olması yetmeyecekti. Telefonunu cebine koyup üçünün önüne geçti. Öndeki yürüyüşçü durdu; arkasındakiler neredeyse ona çarpıyordu.

— O yoldan gitmeyin, dedi Leyla. — Halat güvenli değil.

Adam önce panoya, sonra Leyla’ya baktı.

— Bunu nereden biliyorsunuz?

Leyla, adamın bakışını karşılamadan önce panodaki imzalı kâğıda baktı. Islanan köşesi rüzgârda hafifçe kalkıyordu. Bir eliyle bastırdı.

— Mahkemede bir tanığın sözlerini çevirdim. Halatın kontrol edilmeden kullanılmaması gerektiğini söylemişti. Ben, kullanılabileceğini söyledim. Bugün astığım düzeltme bu yüzden burada.

Üç yürüyüşçüden biri telefonunu çıkardı. Ekranı Leyla’ya çevirdi; eski mahkeme kararının altı çizili satırında halatın sağlam bulunduğu yazıyordu.

— Ama karar böyle diyor. Hangisine inanacağız?

Leyla cevap vermeden patikadan bot sesleri geldi. Kırmızı dağ kurtarma ceketiyle gelen kadının omzunda telsiz vardı. Kısa sarı saçları yağmurdan alnına yapışmıştı. Leyla onu tanıdı: Anja Reiter. Pazar günleri yapılan patika kontrolü için gelmişti.

— Halata giden yola girmeyin, dedi Leyla.

Anja panodaki yazıya göz attı, sonra yürüyüşçüleri girişte bırakarak aşağıdaki bağlantı noktasına indi. Leyla peşinden birkaç adım yürüdü. Metal bağlantının hemen üstünde, ıslak halatın dış lifleri açılmıştı. Anja eldivenli parmağıyla lifleri ayırınca altlarındaki koyu renkli bölüm göründü. Halatı çekmedi.

— Bu ne zamandır böyle? diye sordu.

— Bilmiyorum. O günkü uyarı bununla ilgiliydi, dedi Leyla. — Ben yanlış çevirdim.

Anja telsizin düğmesine bastı. Yolun alt bağlantısındaki hasarı bildirdi, ekibinden patikanın iki girişini de kapatmalarını istedi. Cızırtının arasından kısa bir onay geldi.

Telefonu tutan yürüyüşçü hâlâ Leyla’ya bakıyordu.

— Yani yol o ifadeye rağmen açık mı kaldı?

Leyla boğazını temizledi. Bu kez gözünü kaçırmadı.

— Evet. Benim çevirim de buna yardım etti. İfademi bugün düzelttim ama karar hâlâ elinizdeki gibi.

Anja telsizi yeniden kulağına götürdü. Karşı taraftaki sesi duymak için Leyla’ya susmasını işaret etti. Sonra başını kaldırıp patikanın yukarı kıvrıldığı yere baktı.

— Üst girişte kim var? diye sordu telsize.

Telsizden gelen cevap cızırtıya karıştı. Anja bir adım yana çekilip tekrar dinledi. Leyla, üç yürüyüşçünün hâlâ patikanın başladığı dar yerde durduğunu gördü. İçlerinden biri aşağı inmeye hazırlanıyordu; öndeki adam ise telefonundaki mahkeme kararına bakıyordu.

— Üst girişte kimse görünmüyor. Yine de geçişi kapatın, dedi Anja telsize. Sonra yürüyüşçülere döndü. — Siz de buradan uzaklaşın. Alt bağlantı hasarlı.

— Kararda halat sağlam deniyor, dedi adam. Telefonu indirdi ama yerinden kıpırdamadı.

Leyla su geçirmez dosyasını açtı. Panoya astığı düzeltmenin bir kopyasını çıkarıp adama uzattı. Kâğıdın altındaki imzayı görmesini bekledi. Eli titriyordu; dosyayı iki eliyle tuttu.

— O karar, benim mahkemede yaptığım çeviriye de dayanıyor, dedi. — Tanık, halatın liflerinin aşındığını ve halata yük bindirilmemesi gerektiğini söyledi. Ben bu uyarıyı bilerek “halat sağlamdı” diye çevirdim. Amcam Johann Bergmann’ı korumak istedim.

Öndeki adam kâğıda, sonra patikaya baktı. Yanındaki kadın, uçurum tarafındaki dar geçitten geri çekildi. Üçüncü yürüyüşçü de onun peşinden gitti.

— Yani oraya çıkmıyoruz, dedi adam.

— Çıkmıyorsunuz, dedi Anja. — Kimse çıkmıyor.

Dağ kurtarma ekibinden iki kişi patika girişine ulaştı. Katlanır bariyerleri açıp yolu kapattılar. Birisi uyarı levhasını sabitlerken diğeri telsizle Berchtesgaden’deki yetkili birime acil kapatma bildirimini geçti. Yürüyüşçüler yolun geniş tarafına indi; artık halata doğru gitmiyorlardı.

Leyla kararın gösterildiği telefon ekranını düşündü. Yanlış çevirisi, tanığın uyarısının göz ardı edilmesine yardımcı olmuştu; yürüyüşçüler de halatın sağlam olduğunu söyleyen karara güvenerek tehlikeli geçide yaklaşabilmişti. Anja bariyerin yerinden oynamadığını kontrol ederken Leyla düzeltmenin kopyasını dosyasına koydu. Bu kez kâğıdı kimse görmeden kaldırmak istemiyordu.

Anja bariyerin yanından panoya yürüdü. Leyla’nın astığı düzeltmenin alt köşesini kaldırıp imzaya baktı, sonra raptiyeyi iyice bastırdı. Rüzgâr uyarı levhasını tıkırdatıyordu. Üç yürüyüşçü artık görünmüyordu. Leyla kapalı patikaya baktı; alt bağlantıdaki halatı buradan göremese de açılmış lifleri Anja’yla alt bağlantıya indiklerinde gördüğü andan beri aklından çıkaramıyordu.

— Burada kalsın, dedi Anja. — Geri dönen herkes okusun.

Cebinden küçük bir anahtar çıkardı. Leyla’nın avucuna bırakmadan önce bir an durdu.

— Johann vasiyetinin uygulanmasını bana bırakmıştı. Kulübenin anahtarı bende. İçeride işini bitirebilirsin.

Leyla anahtarı aldı. Johann’ın adını duyunca gözleri dosyasına kaydı. Fotoğraftaki eski yeşil montunu, mahkeme kararında geçen sağlam sözcüğünü düşündü. Yanlış çevirdiği uyarıyı o zaman düzeltseydi amcasının adı zarar görecekti. Susunca karar başkalarını da ilgilendiren bir güvenceye dönüşmüştü.

Küçük kulübede ıslak bot kokusu vardı. Leyla kapıyı aralık bıraktı; dışarıdaki bariyeri görebiliyordu. Su geçirmez dosyadan imzalı anlatımını çıkardı, telefonuyla bütün sayfalarını taradı. Traunstein savcılığına yazdığı e-postaya dosyayı ekledi. Mahkeme kararının dava numarasını da kâğıttan bakarak konu satırına ve metne geçirdi. Rakamları bir kez daha karşılaştırdı. Hiçbirini atlamamıştı.

Gönder tuşuna bastığında telefon elinde kaldı. Ekranda teslim onayı belirince onu da kaydetti. Anja kapının dışında bekliyordu; Leyla telefonu cebine koyup yanına çıktı.

— Gönderdim. Teslim onayı da geldi, dedi.

Anja başını salladı. Leyla panodaki düzeltmeye baktı. Kâğıdı yerinden almadı. Sonra gözlerini bariyerin ötesindeki boş patikaya çevirdi. Yola çıkmak için oraya gelen biri artık önce uyarıyı, hemen yanında da onun imzasını görecekti.