Kar Fırtınasında Teslimat

Rodrigo Fuentes bisikletini Toluca dağlarındaki kapalı kayak kulübesinin önüne çekti. Kar ağır ağır yağıyordu ve rüzgar yüzünü sertçe yalayıp geçiyordu. Kırmızı ceketi ıslanmaya başlamıştı ama o paketi teslim etmek için acele ediyordu. Kapıyı tıklattığında içeriden bir kadın sesi yükseldi.

— Kim o?

Kapı aralandı ve uzun koyu saçları arkaya toplanmış bir kadın göründü. Kalın kışlık montu ve eldivenleriyle dışarıdaki soğuğa hazırlıklı duruyordu. Rodrigo paketi uzattı.

— Aztek muskası için geldim. Paket sizin mi?

Kadın paketi aldı ve içeri buyur etti. Kulübe içindeki birkaç misafir endişeli bakışlarla onları izliyordu. Dışarıda kar fırtınası birden hızlandı. Rüzgar kapıları sarsıyor, pencereleri titretiyordu. Rodrigo botlarını karlardan temizlerken Lucia Morales adını öğrendiği kadınla konuşmaya başladı.

— Bu hava daha da kötüleşecek gibi. Neden bu kadar acele ettin?

Rodrigo omuz silkti.

— İş bitmeliydi. Şimdi içerideyiz.

Birden kapı dışında ağır ayak sesleri duyuldu. Lucia pencereden dışarı baktı ve fısıltıyla konuştu.

— Dışarıda biri var. Belki de muskayı isteyenler.

Rodrigo kalbinin hızlandığını hissetti. Misafirler tedirginlikle yerlerinden kalktı. Kar fırtınası kulübeyi iyice kuşatmıştı ve ön kapıdan çıkmak imkansızlaşmıştı. Tehlike kapıdaydı ama umut hâlâ içlerinde kıpırdıyordu.

Rodrigo Lucia'ya baktı. Kadın aynı şekilde endişeliydi ama gözlerinde kararlı bir ifade vardı. İkisi birden misafirlerin yanına yaklaştı.

— Birlikte kontrol edelim mi? diye fısıldadı Lucia.

Rodrigo başını salladı. Kar fırtınası pencereye sert vuruyordu. Kulübenin içinde herkes sessizce oturuyordu. Birkaç kişi pencereden dışarı bakıyordu.

İkisi koridora çıktılar. İlk oda boştu. İkinci odada ise küçük bir masa vardı. Lucia paketi açıp muskayı az önce bu masanın çekmecesine kaldırmıştı. Rodrigo masanın çekmecesini açtı. Muska oradaydı ama yerinden oynatılmıştı. Üstünde parmak izleri belli oluyordu.

— Birisi buraya dokunmuş, dedi Lucia.

Rodrigo masanın altına eğildi. Orada küçük bir not kağıdı buldu. Üzerinde bir isim yazılıydı: Diego Vargas. Kağıtta kısa bir emir vardı. Muskayı alan herkesi durdurun diye yazıyordu.

Dışarıdan bir ses yükseldi. Kapıdan gelen ayak sesleriydi. Lucia elini Rodrigo'nun koluna koydu. İkisi aynı anda durdular.

— Bu isim kime ait? diye sordu Rodrigo.

Lucia kağıdı yakından inceledi. Kaşları çatıldı. Kar fırtınası hâlâ devam ediyordu. Kulübe içinde tehlikenin büyüdüğünü hissediyorlardı.

Bir kapı daha açıldı. İçeriden başka bir misafir çıktı. Adam telaşlı görünüyordu. Rodrigo ve Lucia hemen notu sakladı. Soru işaretleri zihinlerinde çoğalıyordu.

Rodrigo ve Lucia telaşla birbirlerine baktılar. Yeni çıkan adamın bakışları onları süzüyordu. Fırtına kulübenin camlarını sarsıyordu. Soğuk hava koridorlara sızmıştı.

— Hemen buradan çıkmalıyız, diye fısıldadı Rodrigo.

Lucia başıyla onayladı. Notu cebine koydular. Rodrigo muskayı çekmeceden alıp cebine soktu. Kar fırtınası hâlâ devam ediyordu. Lucia'nın bildiği arka kapıya giden, karla tıkanmış koridorlara daldılar. Botları karın içinde derin izler bırakıyordu. Rüzgar yüzlerini acıtıyordu. Ellerini siper yaparak ilerlediler. Arka kapı zorlandı ve açıldı. Dışarıda dağ yolları karla örtülüydü.

Koşmaya başladılar. Arkalarından bağırışlar yükseldi. Diego Vargas ve adamları onları takip ediyordu. Donmuş sırtlarda adımlar kaygan zeminde kayıyordu. Lucia bir kayaya tutundu. Rodrigo muskayı cebinden çıkardı. Parlaklığı karanlıkta belli belirsiz parlıyordu. Bu onları motive etti. Takipçiler yaklaşıyordu. Rodrigo yüksek sesle bağırdı.

— Muskayı vermeyeceğiz!

Diego'nun sert sesi rüzgarda yankılandı. Adamları karın içinde yavaşladı. Çift sırt boyunca koşmaya devam etti. Muskanın varlığı onları güçlendirdi. Fırtına biraz sakinleştiğinde zirveye doğru tırmandılar. Takipçiler geride kaldı. Tehlike hâlâ yakındı ama kurtuluş umudu arttı.

Rodrigo ve Lucia zirveye ulaştıklarında rüzgar yavaş yavaş kesildi. Kar taneleri daha seyrek düşüyordu ve önlerindeki patika belirginleşti. Diego'nun adamları karın içinde tökezleyerek geride kaldı. Rodrigo sert nefes alarak durdu ve Lucia'ya döndü.

— Şimdi muskayı güvenli bir yere koymalıyız.

Rodrigo muskayı ona uzattı. Lucia başını salladı ve eldivenli elleriyle muskayı sıkıca kavradı. İkisi birlikte dağ yolundan aşağı inmeye başladılar. Ayaklarının altında kar gıcırdıyordu ve soğuk hava ciğerlerini yakıyordu. Yol boyunca muskanın gücü onlara destek verdi.

Kulübenin kapısına yaklaştıklarında Diego ve adamları son bir hamleyle önlerini kesti. Rodrigo hızla yana çekilip kapının yanındaki kayak direklerini devirdi; adamlar dengelerini kaybedip kar yığınına yuvarlandı. Lucia elindeki ip halatı hızla direklerin arasına geçirip düğümledi, Diego tam ayağa kalkarken bacakları takıldı ve yüzükoyun düştü. Rodrigo üzerine atlayıp kollarını arkadan bağladı, Lucia ise diğer adamları aynı iple sıkıca sarmayı tamamladı. Kısa bir boğuşmadan sonra üçü de kulübenin dışında hareketsiz bırakıldı.

Rodrigo onların silahlarını topladı ve polisi aramak için telefonunu çıkardı. Yetkililer fırtına diner dinmez kulübeye ulaştı. Diego Vargas ve adamları yetkililere teslim edildi. Fırtına tamamen dinerken gökyüzü açılmaya başladı. Rodrigo odaları tek tek gezerek misafirleri sakinleştirdi; herkes güvendeydi ve kimse yaralanmamıştı. Lucia muskayı kulübenin içindeki kilitli kasaya koydu ve kapıyı kilitledi. Tüm misafirler güvende kaldı.

Ertesi sabah güneş dağların üzerinden yükseldi. Kulübe kapıları yeniden açıldı ve misafirler dışarı çıktı. Rodrigo ve Lucia verandada sessizce durdu. Karlar erimeye başlamıştı ve hava daha yumuşaktı. İkisi de derin bir nefes aldı.

— Artık güvendeyiz.

Lucia gülümsedi ve Rodrigo'nun omzuna hafifçe dokundu. Dağlar yeniden huzurlu görünüyordu ve macera sona ermişti.