Yanlış Kapı

Haneda Havalimanı’nın 3. Terminali, Obon yolcularıyla doluydu. Valiz tekerlekleri yerde takırdıyor, bir çocuk babasının elindeki biletleri çekiştiriyordu. Sachiko Kondo, lacivert tahliye yeleğinin cebinden telefonunu çıkardı. Nao’nun Singapur uçuşuna daha vakit vardı ama güvenlik sırası uzuyordu.

Nao, yıpranmış bez sırt çantasını omzuna attı. İnce çalgı kutusunu ise elinden bırakmıyordu. Beyaz gömleğinin yakası kalabalıkta kırışmıştı.

— Seçmeden çıkınca haber ver, dedi Sachiko.

— Önce uçağa binince veririm. Sonra da seçmeden çıkınca.

Sachiko gülümsedi. Nao’yu tek başına büyütürken onun bu kadar uzağa gideceğini sık sık düşünmüştü; yine de bugün söylenecek doğru şeyi bulamıyordu.

Güvenlik kontrolüne açılan cam kapılardan sert bir tıkırtı geldi. Bir yolcu kolu çekti, sonra bir başkası denedi. Kapılar yerinden oynamadı. Kalabalığın uğultusu kesilmeden değişti; herkes aynı anda konuşmaya başladı.

Tavandaki hoparlör cızırdadı. Sachiko’nun yıllardır duyduğu anons seslerinden biri değildi bu.

— Yolcularımız, lütfen sağdaki asansöre yönelin. Geçiş oradan sağlanacaktır.

Birkaç kişi hemen yürüdü. Sağdaki asansörün kapıları açıktı; içerisi uzaktan bakınca karanlık görünüyordu. Sachiko belindeki acil durum anahtarına uzanarak yaklaştı. Kapının önündeki metal eşikte durunca midesi sıkıştı. Kabin yoktu. Aşağıda, bakım boşluğunun dibinde soluk bir ışık yanıyordu.

— Durun! Oraya basmayın! diye seslendi.

Öndeki adam telefonu yüzünden kaldırdı ama arkasından gelenler onu itiyordu. Sachiko araya girip iki kolunu açtı. Nao da çalgı kutusunu duvarın dibine bırakarak sıranın yanına geçti.

— Buradan geri dönün, dedi Nao. — Asansör yok.

Adam bir adım geriledi. Hoparlör yeniden cızırdadı. Bu kez kadın sesi daha yakından geliyordu.

— Korkmayın. Kapı açık.

Sachiko iki kolunu açıp asansöre yönelen yolcuların önünde durdu. Arkadan valiz tekerlekleri birbirine çarptı. Obon tatili için yola çıkan kalabalıkta biri aceleyle söyleniyordu; başka biri telefonunu kaldırıp kilitli cam kapıları çekmeye başladı.

— Oraya gitmeyin. Kabin yok, dedi Sachiko. Geri çekilin, lütfen.

Nao yanına geçti. İnce çalgı kılıfını sırtına almış, bir eliyle de yaşlı bir yolcunun valizini tutuyordu. Gömleğinin yakası terden ıslanmıştı. Sachiko, torununun saate bakmadığını fark etti. Singapur uçağını düşünüyor olmalıydı, ama şu an bunu konuşacak vakit yoktu.

Hoparlör cızırdadı.

— Korkmayın. Kapı açık. Sağdaki asansöre ilerleyin.

Sachiko’nun eli kemerindeki acil durum anahtarına gitti. Bu sözleri daha önce duymuştu. Bir yıl önce, aynı terminaldeki tahliye sırasında Fumiko Ishida mikrofondan yolcuları yönlendiriyordu. Anonsa geçmeden önce açık asansör kapısının önüne uyarı şeridi çekmiş, yaklaşan bir yolcuyu boşluktan geri almıştı. Sachiko’ya kabinin bulunmadığını, kimseyi o tarafa bırakmamasını söylemişti. Son uyarısı, tam kapı açık dedikten sonra kesilmişti. Fumiko o gün ölmüştü. Sachiko o günü ne zaman hatırlasa anonsun devamını beklerdi.

Cam kapılarda, yolcuların yansımalarının arasında krem rengi bir personel ceketi belirdi. Kesimi eskiydi. Göğsündeki kartta Fumiko’nun adı yazıyordu. Sachiko başını çevirince yanında kimseyi göremedi; cama tekrar baktığında eski iş arkadaşı hâlâ oradaydı. Soluk yüzü sağ tarafı gösteriyordu. Ayaklarının altındaki aydınlık zeminde gölgesi yoktu.

Fumiko, kuyuyu bildiğini unutmuş gibiydi. Yalnız yolcuları kurtarma isteğine ve yarım kalan anonsunun ilk sözlerine tutunuyor, açık kapıyı güvenli geçiş sanıyordu. Oysa kapı açık sözlerinden sonra kabin yok, yaklaşmayın demesi gerekirken yolcuları aynı boşluğa çağırıyordu.

— Sachiko, ne yapalım? diye sordu Nao. Eli hâlâ valizin sapındaydı.

Sachiko soldaki yangın çıkışı olarak kullanılan servis kapısına baktı. Anahtarı vardı, ama kalabalığı oradan geçirmeden önce Fumiko’nun anonsunu durdurması gerekiyordu. Cama dönüp sesini yükseltti.

— Fumiko, beni duyuyor musun?

Hoparlör bir kez çıtırdadı. Sonra kadın ilk kez sustu.

Sachiko, hoparlördeki sessizlik sürerken camda Fumiko’nun soluk yansımasını gördü. Krem rengi eski görevli ceketiyle asansör tarafına bakıyordu. Kapı aralığına yaklaşan yolcular da hâlâ oradaydı. Bekleyemezlerdi.

— Nao, yangın çıkışını göster. Herkesi asansörden uzak tut.

Nao, sırt çantasının askısını düzeltti. İnce çalgı kutusu omzuna çarptı; onu kolunun altına sıkıştırıp kalabalığın önüne geçti.

— Bu tarafa, lütfen. Kapıya yaklaşmayın, dedi, çıkış levhasını göstererek.

Sachiko duvardaki kontrol dolabına yürüdü. Kapaktaki kilide belindeki acil durum anahtarını sokarken hoparlör yeniden çıtırdadı. Fumiko’nun sesi, biraz önce kaldığı yerden devam etti: Yolcuların sağdaki asansöre gitmesi gerekiyordu. Birkaç kişi durup başını çevirdi. Nao hemen kollarını iki yana açtı.

— Asansörün kabini yok. Beni takip edin!

Dolabın kapağı sertçe açıldı. Sachiko, anons sisteminin etiketini bulup şalteri indirdi. Cümle yarıda kesildi. Ardından Fumiko’nun sesini bekler gibi bir an dinledi, ama hoparlörden yalnızca terminaldeki ayak sesleri duyuluyordu. Sachiko kapağı açık bıraktı ve yangın çıkışına koştu.

Kapının kolu inmedi. Yolcular arkasında birikmeye başlamıştı. Sachiko, kolun yanındaki kırmızı koruyucu kapağı kaldırıp elle açma mandalını çevirdi. Kapı yerinden oynamayınca omzunu dayadı. Nao çalgı kutusunu yere bırakıp yardım etti. İkisi birlikte itti; kapı açıldı, dışarıdan sıcak ve nemli hava yüzlerine vurdu.

— Yavaşça çıkın. Dışarıda da durmayın, dedi Sachiko.

Nao kutusunu alıp eşiğin öbür yanına geçti. Çıkanları açık alana yönlendirirken gözünü içeride kalanlardan ayırmadı. Sachiko son yolcuları beklerken cama baktı. Fumiko’nun yansıması artık asansöre değil, açık kapıya dönüktü.

— Burası güvenli yol, dedi Sachiko, sesinin ona ulaşıp ulaşmadığını bilmeden.

Son yolcu eşiği geçince Sachiko da dışarı çıktı. Nao, elindeki kutuyu yere bırakıp insanlara binadan uzaklaşmaları için işaret etti. Sachiko bir kez daha arkasına baktı. Açık kapının camında kendi lacivert yeleğini gördü; Fumiko’nun soluk görüntüsü yoktu. Hoparlörler de susmuştu.

— Herkes çıktı, Fumiko, dedi alçak sesle.

Terminalin önündeki açık alanda bir süre beklediler. Ağustos sıcağında asfaltın kokusu yükseliyordu. Nao telefonundaki uçuş bilgisini Sachiko’ya gösterdi: Singapur uçağı kalkmıştı. Az sonra ikisi de onu binaların üzerinden yükselirken gördü. Nao, ince çalgı kılıfını omzundan indirip yanına koydu. Burs seçmesi için aylardır çalışmıştı. Sachiko torununun yüzüne bakmaya çekindi.

— Seni uçağa yetiştiremedim, dedi.

— İnsanları o asansöre bırakamazdık, dedi Nao. Şimdi seçme için arayalım mı?

Sachiko başını salladı. Nao numarayı bulurken o, ne söyleyeceğini düşündü. Olanları kısa kısa anlattı: Kilitlenen kapıları, yanlış yönlendiren anonsu, yolcuları çıkarabilmek için içeride kaldıklarını. Telefonun öbür ucundan birkaç soru geldi. Nao da duyabilecekleri kadar yaklaşıp seçmeye katılmak istediğini söyledi. Görüşme bitince ekrana gelecek haftanın tarihini doğrulayan bir mesaj düştü.

— Yeni gün verdiler, dedi Nao. Sesi hâlâ yorgundu ama çalgı kılıfını yeniden omzuna aldı.

Ertesi sabah Sachiko, Haneda 3. Terminal’in hareketli gidiş salonuna döndü. Görevliler, Sachiko’nun indirdiği şalteri yeniden kaldırıp anons sistemini çalışır hâle getirmişti. İnsanlar bavullarını çekerek cam kapılardan geçiyordu. Kapılar her seferinde açılıp kapandı. Anonslar uçuşları ve kapı numaralarını bildirdi; hiçbirinde Fumiko’nun sesi yoktu. Sachiko kemerindeki acil durum anahtarına dokundu, sonra elini çekti. Nao’yla yaptıkları eski plana dönemezlerdi. Ama Nao’nun gideceği yeni bir gün vardı. Sachiko, kapıdan geçen son yolcunun ardından camın sessizce kapanışını izledi.