Son Durak

Sonbahar renkleri pencerenin dışında bulanık bir iz bırakarak akıp gidiyordu. Kırmızı, sarı, turuncu — hepsi birbirine karışıyordu, sanki bir ressam fırçasını suya batırmış da renkler solmuştu. Maximilian von Hartenberger ilk kez, bu manzarayı gerçekten göremiyordu. Gözleri oradaydı ama aklı başka yerde, elinde hâlâ titreyen telefonda. Babasının sesi kulaklarında çınlıyordu.

— Her şey gidiyor, Max. Her şey.

Babasının sesi çatlak ve uzaktı, sanki başka bir yüzyıldan geliyordu. İflas. Dolandırıcılık suçlaması. Tüm varlıklara el konulması. Kelimeler havada asılı kalıyor, bir bir yerine oturuyordu. Maximilian'ın nefesi daraldı, göğsüne bir ağırlık çöktü. Bu kelimeler bir başkasına ait olmalıydı — bir başkasının hayatına, bir başkasının felaketine. Onun hayatına değil. O, Maximilian von Hartenberger'di. Von Hartenberger ailesinin varisi.

— Anlıyor musun?

— Evet, dedi, ama sesi kendi kulağına yabancı geldi.

Pencere camına yaslandı. Cam soğuktu, alnında bir nem bıraktı. Dışarıda küçük bir Bavyera köyü geçti. Kilise kulesi, düzgün sıralanmış evler, altın sarısı tarlalar. Birkaç dakika önce bu manzara ona ait bir dünyanın parçasıydı — satın alınabilir, sahip olunabilir bir dünya. Şimdi sadece seyrettiği bir yerdi. Ulaşamayacağı, dokunamayacağı bir yer.

Kompartıman kapısında bir gölge belirdi. Kondüktör. Üniforması tertemizdi, bakışları profesyoneldi.

— Biletinizi kontrol edebilir miyim?

Maximilian ceketinin iç cebine uzandı. Parmakları titredi. Otel kartı, kredi kartı — hepsi bir zamanlar limitsizdi. Kartı uzattı. Kondüktör makineye bastı. Bip sesi. Sonra bir daha. Kırmızı ışık yanıp söndü. Makine kartı reddetti.

Yüzünde bir yanma hissetti. Yanaklarına kan hücum etti. Kondüktörün bakışları değişti — bir an, sadece bir an, şefkatle karışık bir acıma gördü. O bakış, Maximilian'ın daha önce hiç görmediği bir şeydi.

— Sorun değil, dedi kondüktör, sesini alçaltarak. — Yolunuza devam edin.

Kapı kapandı. Maximilian koltuğa çöktü. Gümüş saat bileğinde ağır, yabancı bir ağırlık gibi duruyordu. Babasının hediyesi. On yedinci yaş günü. Artık bir anlamı var mıydı?

Tren ilerlemeye devam etti. Her kilometre, onu yatılı okula, bilinmeyene taşıyordu. Ve bir soru, zihninin en kuytusunda bekliyordu: Artık kimim?

Tren istasyonundan okula giden yol, her zamankinden daha uzun geldi. Maximilian'ın elinde sadece küçük bir sırt çantası kalmıştı; valizler, kredi kartları, banka hesapları — hepsi alıkonulmuştu. Bavaria Boarding School'un büyük taş kapısı önünde durduğunda, güneş arkasından geliyordu ama o, gölgesinin bile üzerinde olduğunu hissediyordu.

Ana koridorda yürürken, telefonlar ona doğru çevrildi. Parmaklar ekranlarda kaydıyordu, başlar çevrildi. Maximilian, sosyal medyada ne kadar hızlı yayıldığını biliyordu; babasının iflası, dolandırıcılık suçlaması, ailenin çöküşü. Öğrencilerin bakışları üzerindeydi — bazıları merakla, bazıları acımayla, çoğu ise gizli bir zevkle bakıyordu.

— Von Hartenberger.

Fısıltıyı duydu. Sonra bir kahkaha. Grup halinde oturan zengin öğrenciler, onu süzüyordu. Biri telefonunu kaldırdı, sanki fotoğraf çekecekmiş gibi.

Ortak salona girdiğinde, fısıltılar daha da yoğunlaştı.

— Babasını duydun mu? — Tüm paraları gitmiş. — Demek ki artık bizden biri değil.

Kelimeler bıçak gibi saplanıyordu. Maximilian durdu, nereye gideceğini bilemedi. Yüzler ona bakıyordu — tanıdık yüzler, bir zamanlar arkadaş dediği insanlar. Şimdi hepsi yabancıydı.

Sonra bir ses yükseldi.

— Yeter.

Sessizlik çöktü. Maximilian döndü. Friedrich Weber ayakta duruyordu — o burslu öğrenci, o köylü dediği çocuk. Aylar önce, yemekhanede, Friedrich'in elinden tepsisini almıştı. Bu senin için fazla lüks, demişti. Şimdi Friedrich, sakince, kararlılıkla bakıyordu.

— Herkes hata yapar, dedi Friedrich, sesini yükseltmeden. Ve herkes, ne olursa olsun, saygıyı hak eder. Ona bakmayı bırakın.

Odada bir mırıltı dalgası yayıldı. Bazıları gözlerini indirdi. Maximilian, Friedrich'e baktı — bu çocuğun ona yardım etmesi için hiçbir sebep yoktu. Ama Friedrich orada duruyordu, omuzları dik, bakışı net.

— Teşekkür... Maximilian'ın sesi boğazında düğümlendi.

Friedrich sadece başını eğdi, sonra yanındaki boş koltuğu işaret etti. Gözlerinde bir soru vardı — yargı değil, sadece merak. Sanki Maximilian'ı ilk kez görüyormuş gibi.

Hafta sonu orman gezisi zorunluydu. Maximilian, Friedrich'in takımına verildi — yanlarına da Hans adında, sürekli dudaklarını ısıran gergin bir öğrenci katıldı. Sırt çantalarında sadece temel malzemeler vardı: bir harita, su şişeleri, ilk yardım kiti. Yağmur bulutları alçaldığında Hans'ın endişesi arttı, Friedrich ise sakinliğini korudu.

İlk saatte bir öğrenci ayağını burktu — Maximilian adını bile hatırlamıyordu, yüzüne bakmamıştı daha önce. Friedrich hemen diz çöktü, bileği muayene etti, sonra çantadan sargı bezi çıkardı. Hareketleri hızlı ve emindi. Yağmur ince bir perde gibi yağmaya başladığında Hans'ın soluğu kesildi, gözleri korkuyla doldu.

— Haritayı verir misin? dedi Friedrich, Maximilian'a dönerek.

Maximilian çantayı açtı, haritayı uzattı. Elleri titriyordu. Soğuk değil, utançtan.

Önlerindeki dere kabarmıştı. Su, taşların üzerinden köpürerek akıyordu. Friedrich sığ bir geçit noktası buldu, ama Maximilian'ın ayakları yerinden oynamıyordu. Ne yapacağını bilmiyordu. Hiçbir şey bilmiyordu — ne harita okumayı, ne ateş yakmayı, ne de bir yaralıyı taşımayı. Bütün hayatı başkalarının onun için yaptığı işlerle geçmişti.

Friedrich elini uzattı.

— Bana bak, dedi. Sesi alçaktı, sabırlı. — Sağ ayağını şu kayaya, sonra solunu yanındaki çakıla. Ben tutuyorum.

Maximilian bir an duraksadı. Gururu, boğazında acı bir yumru gibi oturmuştu. Sonra Friedrich'in gözlerine baktı — ne alay vardı, ne de acıma. Sadece kararlılık.

Ayağını taşı koydu. Sonra diğerini. Friedrich'in avucu sıcaktı, sağlamdı. Karşıya geçtiklerinde Hans da arkalarından geldi, burkulan bilekli öğrenci de Friedrich'in omuzunda.

Akşam kampı kurulurken Maximilian, Friedrich'in yanına gitti. Ateşin yanında oturuyorlardı, yağmur dinmişti.

— Bunu nereden öğrendin? diye sordu Maximilian. Sesi kendi kulağına bile yabancı geldi — alçak gönüllü, meraklı.

Friedrich ateşe bir dal daha attı. Kıvılcımlar havaya uçtu.

— Gerekli olduğu için, dedi sadece.

Kelime havada asılı kaldı. Maximilian, bileğindeki gümüş saate baktı — hâlâ çalışıyordu, ama artık zamanı söylemiyordu. Başka bir şey söylüyordu.

Gezi bittiğinde Maximilian nereye gideceğini biliyordu. Atölye, okulun en eski binasının arkasında, kimseciklerin uğramadığı bir köşeydi. Kapıyı ittiğinde rende ve yaş ağacın kokusu yüzüne çarptı; içerisi tozlu, sıcak ve sessizdi.

Friedrich kırık bir sandalyenin başında eğilmiş, kalın parmaklarıyla bir ek yeri hazırlıyordu. Maximilian'ı görmezden gelmedi ama selamlamadı da. Sadece çalışmaya devam etti.

— Ben... Maximilian duraksadı. Kelimeler boğazında düğümlendi. — Özür dilemeye geldim.

Friedrich'in elleri bir an durdu. Sonra devam etti.

— Ne için?

— Daha önce köylü dediğim için. Seni küçümsediğim için. Maximilian yutkundu. — Seni tanımadan.

Sandalyenin arkasını düzeltti. Sessizlik uzadı, ama artık rahatsız edici değildi.

Friedrich ayağa kalktı, elindeki keresteyi masaya bıraktı. Maximilian'ın gözlerine baktı — yargılamıyordu, sadece bekliyordu.

— Otur. Boş bir tabureyi gösterdi. — Sana ek yapmayı göstereyim.

Maximilian tereddüt etti, sonra oturdu. Friedrich bir parça kereste uzattı, rendeyi eline verdi.

— Baskıyı eşit ver. Ağaç direnir, ama sen zorlamayı bırakırsan o da boyun eğer.

Maximilian keresteyi şekillendirmeye başladı. İlk denemesinde rende kaydı, parmaklarını sıyırdı. Friedrich gülmüyordu, sadece düzeltti. Gözleriyle değil, elleriyle öğretti.

Dakikalar geçti. Maximilian'ın bileğindeki gümüş saat tozlu ışıkta parlıyordu — babasının hediyesi, eski hayatından kalan son şey.

— Buna karşılık... dedi Maximilian, saati çıkarıp. — Gerçek bir şey veremez miyim?

Friedrich saate baktı, sonra Maximilian'ın ayaklarına — hâlâ o pahalı, şık ama artık anlamı olmayan ayakkabılar.

— Takas. Sesi sakindi. — Mantar botlarım var. Yenisini alırım.

Maximilian saati uzattı. Friedrich botlarını getirdi — eskimiş ama sağlam, çamuru görmüş, gerçek bir işin izini taşıyan ayakkabılar.

O akşam atölyeden birlikte çıktılar. Maximilian'ın omzunda kereste, ayaklarında Friedrich'in botları vardı. Gümüş saat gitmişti, bileğinde boşluk hissediyordu — ama bu boşluk bir eksiklik değil, bir hafifleme gibiydi.

Dışarıda akşam çöküyordu. İlk kez fakirleşmiş gibi hissetmiyordu. Tersine, bir şeyler kazandığını biliyordu.

Friedrich yanında yürüyordu. Maximilian ona baktı, sonra yolun önüne. Uzun bir yol vardı ama yürünebilirdi. Artık yalnız değildi.